Κριτικές Τρίτων

Κριτική | The Goat or Who is Sylvia?

Κριτική | The Goat or Who is Sylvia?

“Η Κατσίκα, ή ποια είναι η Sylvia;” του Edward Albee από το Theatre Royal Haymarket του Λονδίνου

 

Κριτική του Κωνσταντίνου Π. Καράμπελα-Σγούρδα

Όταν στις 16 του περασμένου Σεπτεμβρίου έφευγε από τη ζωή ο Edward Albee (1928-2016), ο θεατρικός κόσμος θρηνούσε το τέλος μιας μεγάλης εποχής όχι μόνο του Αμερικανικού, αλλά του διεθνούς θεάτρου. Και δικαίως. Ο χαρισματικός Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας και φιλάνθρωπος (το ίδρυμά του, The Edward F. Albee Foundation, ένα από τα σπουδαία κεφάλαια της ζωής του, από το 1967, στηρίζει νέους ταλαντούχους δημιουργούς), ασφαλώς δεν ήταν σε όλους αρεστός, ωστόσο υπήρξε ένας από τους διασημότερους της εποχής του. Η πλειοψηφία του κοινού, στάθηκε στο πλάι του, απολάμβανε το οξυδερκές, σαρκαστικό και τόσο δηκτικό του ύφος, τον αιχμηρό κοινωνικό του σχολιασμό και την κριτική του στάση απέναντι στον ψεύτικο καθωσπρεπισμό μιας ολόκληρης κοινωνίας, που προσπαθεί να δείξει ένα «καθαρό» και «ωραίο» πρόσωπο διασφαλίζοντας το image της, την ώρα που οι πράξεις της κάθε άλλο παρά επιβεβαιώνουν μια τέτοια αγγελική εικόνα. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία

Κριτική | Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία

Από τον θεατρολόγο και κριτικό θεάτρου Κωνσταντίνο Μπούρα

Θέατρο Τέχνης, ζωντανό κύτταρο πολιτισμού, ενταγμένο αρμονικά στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα της κρίσιμης εποχής μας, ανανεωμένο κι ανανεωτικό, ανοικτό σε προτάσεις και ρηξικέλευθες απόπειρες, ανοικτό σε νέους δημιουργούς… χάρη στην διευθύντριά του Μαριάννα Κάλμπαρη.

Μου αρέσει ο Σταμάτης Κραουνάκης. Είναι αυθεντικός, πληθωρικός και το δομημένο σουρεαλιστικό τού μουσικοκινητικό παραλήρημα είναι υπόδειγμα μιας άλλης Αρμονίας, εσώτερης, ενός σπασμένου Ρυθμού, που αναζητούμε τα κομμάτια του για να ανασυνθέσουμε το ψηφιδωτό τού Κόσμου.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Αφέντης και Δούλος

Κριτική | Αφέντης και Δούλος

Από τον θεατρολόγο και κριτικό θεάτρου Κωνσταντίνο Μπούρα

Συμπαθής ο μπρεχτικός πρόλογος των άβαφων (προς το «φυσικό» βαμμένων) ηθοποιών, αριστοφανική παράβασις ίσως, περιττή ενδεχομένως και ναρκισσιστική ούτως ή άλλως, αφού δεν μας ενδιαφέρει να προϊδεαστούμε για τις προσλαμβάνουσες εικόνες που επεστράτευσε στο χτίσιμο του ρόλου του ο καλός ηθοποιός και πολυπράγμων Δημήτρης Λιγνάδης.

Διαβάστε περισσότερα