Κριτικές

Κριτική | Μήδεια

Κριτική | Μήδεια

Διαβάστε την κριτική στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας "H Άποψη"

Κριτική | Μήδεια

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Letter to a Man

Κριτική | Letter to a Man

Διαβάστε την κριτική στον ιστοχώρο του Βακχικόν

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Η Δημοκρατία στην Αμερική

Κριτική | Η Δημοκρατία στην Αμερική

Διαβάστε την κριτική στον ιστοχώρο του Βακχικόν

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | The Goat or Who is Sylvia?

Κριτική | The Goat or Who is Sylvia?

“Η Κατσίκα, ή ποια είναι η Sylvia;” του Edward Albee από το Theatre Royal Haymarket του Λονδίνου

 

Κριτική του Κωνσταντίνου Π. Καράμπελα-Σγούρδα

Όταν στις 16 του περασμένου Σεπτεμβρίου έφευγε από τη ζωή ο Edward Albee (1928-2016), ο θεατρικός κόσμος θρηνούσε το τέλος μιας μεγάλης εποχής όχι μόνο του Αμερικανικού, αλλά του διεθνούς θεάτρου. Και δικαίως. Ο χαρισματικός Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας και φιλάνθρωπος (το ίδρυμά του, The Edward F. Albee Foundation, ένα από τα σπουδαία κεφάλαια της ζωής του, από το 1967, στηρίζει νέους ταλαντούχους δημιουργούς), ασφαλώς δεν ήταν σε όλους αρεστός, ωστόσο υπήρξε ένας από τους διασημότερους της εποχής του. Η πλειοψηφία του κοινού, στάθηκε στο πλάι του, απολάμβανε το οξυδερκές, σαρκαστικό και τόσο δηκτικό του ύφος, τον αιχμηρό κοινωνικό του σχολιασμό και την κριτική του στάση απέναντι στον ψεύτικο καθωσπρεπισμό μιας ολόκληρης κοινωνίας, που προσπαθεί να δείξει ένα «καθαρό» και «ωραίο» πρόσωπο διασφαλίζοντας το image της, την ώρα που οι πράξεις της κάθε άλλο παρά επιβεβαιώνουν μια τέτοια αγγελική εικόνα. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Evita

Κριτική | Evita

Διαβάστε την κριτική στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας "Η Άποψη"

Evita

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Evita

Κριτική | Evita

Τέσσερα χρόνια πριν την κρίση στα Φώκλαντ κι ενώ η Θάτσερ αναρριχάται στην πρωθυπουργία, το hit του West-End αναδεικνύεται η Εvita των Andrew Lloyd Webber και Τim Rice. Τυχαίο; Ίσως. Το σίγουρο είναι πάντως πως ο μύθος της Εύας Ντουάρτε, της θρυλικής Santa Evita των Αργεντίνων ντεσκαμιζάδος έμελλε να επικρατήσει και να διαμορφώσει το πολιτικό credo του περονισμού, που διαχρονικά -και για πόσο ακόμα άραγε;- ευαγγελίζεται την ήπια αλλαγή των συσχετισμών προς όφελος των κοινωνικά  αποκλεισμένων. Μια πολιτική παρακαταθήκη που αναμφισβήτητα, όμως, συνοδεύτηκε από άμετρο λαϊκισμό, διασπάθιση δημόσιου χρήματος, νεποτισμό, φαυλοκρατία και φίμωση του Τύπου…

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Η δύναμη του σκότους

Κριτική | Η δύναμη του σκότους

Διαβάστε την κριτική στην ηλεκτρονική σελίδα της Εφημερίδας "Η Άποψη"

Κριτική | Η δύναμη του σκότους

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Η δύναμη του σκότους

Κριτική | Η δύναμη του σκότους

Ανακαλύπτοντας όψιμα τη δραματουργία ο Λέβ Νικολάγιεβιτς Τολστόι (1828-1910) είδε το θέατρο ως πεδίο όπου η αισθητική καθίσταται μέσο έκφρασης της ηθικής. Τα έργα του, ουσιαστικά σκηνικές παραβολές, μεταγγίζουν ατόφιο το θρησκευτικό συναίσθημα στη βάση μιας μανιχαϊστικής θεώρησης του κόσμου με τυπική επωδό το ξύπνημα της ναρκωμένης συνείδησης. Ήρωές του όπως ο Νικήτας της “Δύναμης του σκότους” (1886) και ο Φέντια του “Ζωντανού πτώματος” (1900), ενσαρκώνουν τη συνθηκολόγηση με τη δύναμη του πονηρού που συνοδεύεται από το καθαρτικό φως μιας εσωτερικής ανάφλεξης.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Θερισμός

Κριτική | Θερισμός

Διαβάστε την κριτική στην ηλεκτρονική έκδοση της Εφημερίδας "Η Άποψη".

Κριτική | Θερισμός

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Θερισμός

Κριτική | Θερισμός

Πέντε άνθρωποι σε ένα πολυτελές resort “πενήντα επτά αστέρων” του Ακαπούλκο. Καυτός ήλιος που εισδύει ως τα κόκκαλα, τροπικά φυτά, αλκοόλ, ηδονιστικές μελωδίες, το “βασανιστικό” δίλημμα “πλαζ ή πισίνα” και ραστώνη μέχρι τελικής πτώσης συνθέτουν το ιδανικό περιβάλλον απόδρασης, την απόλυτη “Αrcadia” για σύγχρονους πρωταγωνιστές της ζωής. Όμως αργά και σταθερά όλα υπονομεύονται. Η ίδια η “ζωή” πρωτίστως. Τα κινητά ηχούν διαδοχικά και επίμονα και η οικτρή πραγματικότητα εισβάλλει σαν ολετήρας στον παραδείσιο κόσμο. Επιτακτικά ερωτήματα, αμφισβήτηση και επιθυμία για καταφυγή σε μια περιοχή της ύπαρξης όπου τίποτε παραδεδεγμένο δεν την παραμορφώνει και απειλεί την ηρεμία της, εκρήγνυνται ανάμεσα από απεραντολογίες δίκην εσωτερικών μονολόγων ή απευθύνσεων. Στο τέλος, καμμία λύση δεν φαντάζει λυτρωτική όσο ο θερισμός: ο θάνατος μιας ατελούς, ανικανοποίητης και βυθισμένης στο τέλμα πορείας, η κατάληξη ενός ταξιδιού που εκκινεί βίαια με την αποκοπή του ανθρώπου από τη μήτρα και τη μετάβαση σε ένα κόσμο που ανακυκλώνει τη μαρτυρική αιώρηση ανάμεσα στην αλήθεια και την ψευδαίσθηση, την επίγνωση και τη χίμαιρα.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Οι τρειςευτυχισμένοι

Κριτική | Οι τρειςευτυχισμένοι

Διαβάστε την κριτική στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας "Η Άποψη".

Κριτική | Οι τρειςευτυχισμένοι

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Οι τρειςευτυχισμένοι

Κριτική | Οι τρειςευτυχισμένοι

Ένα από τα «δεξιά χέρια» του Eugene Labiche (1815-1888), ο Alfred Delacour, περιγράφει τη συνεργασία τους ως εξής: «καταλήγουμε στο πλάνο, γράφω όλο το έργο και μετά ο Labiche το ξαναγράφει επάνω στο χειρόγραφό μου».

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Πλατεία Ηρώων

Διαβάστε την κριτική από την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας "Η Άποψη"

Κριτική | Πλατεία Ηρώων

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Πλατεία Ηρώων

Κριτική | Πλατεία Ηρώων

Στην «Πλατεία Ηρώων» (1988) του Τόμας Μπέρνχαρντ (1931-1989) όλα έχουν συντελεστεί από πριν. Τα πρόσωπα καλούνται να διαχειριστούν τα μετά: μια αυτοκτονία, στην πραγματικότητα όμως την τραυματική ιστορική μνήμη. Αθέατος πρωταγωνιστής ο εβραϊκής καταγωγής καθηγητής Σούστερ. Χρόνια αυτοεξόριστος, επαναπατρίζεται στη Βιέννη, χτίζει νέα καριέρα μέχρι να δει τα γεγονότα να επαναλαμβάνονται: Ένας επιλήσμων λαός, ο άλλοτε ναζί Kurt Waldheim στην Προεδρία, ο αντισημιτισμός να ανασυντάσσεται και οι ζητωκραυγές για το Anschluss (1938) στη Heldenplatz να αναπαράγονται ως εφιαλτική παραίσθηση. Στο κατώφλι μιας νέας αυτοεξορίας ο Σούστερ δίνει τέλος στη ζωή του...

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία

Κριτική | Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία

Από τον θεατρολόγο και κριτικό θεάτρου Κωνσταντίνο Μπούρα

Θέατρο Τέχνης, ζωντανό κύτταρο πολιτισμού, ενταγμένο αρμονικά στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα της κρίσιμης εποχής μας, ανανεωμένο κι ανανεωτικό, ανοικτό σε προτάσεις και ρηξικέλευθες απόπειρες, ανοικτό σε νέους δημιουργούς… χάρη στην διευθύντριά του Μαριάννα Κάλμπαρη.

Μου αρέσει ο Σταμάτης Κραουνάκης. Είναι αυθεντικός, πληθωρικός και το δομημένο σουρεαλιστικό τού μουσικοκινητικό παραλήρημα είναι υπόδειγμα μιας άλλης Αρμονίας, εσώτερης, ενός σπασμένου Ρυθμού, που αναζητούμε τα κομμάτια του για να ανασυνθέσουμε το ψηφιδωτό τού Κόσμου.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Αφέντης και Δούλος

Κριτική | Αφέντης και Δούλος

Από τον θεατρολόγο και κριτικό θεάτρου Κωνσταντίνο Μπούρα

Συμπαθής ο μπρεχτικός πρόλογος των άβαφων (προς το «φυσικό» βαμμένων) ηθοποιών, αριστοφανική παράβασις ίσως, περιττή ενδεχομένως και ναρκισσιστική ούτως ή άλλως, αφού δεν μας ενδιαφέρει να προϊδεαστούμε για τις προσλαμβάνουσες εικόνες που επεστράτευσε στο χτίσιμο του ρόλου του ο καλός ηθοποιός και πολυπράγμων Δημήτρης Λιγνάδης.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Καλιγούλας

Κριτική | Καλιγούλας

Το στοιχείο της διανοητικής κατάστασης του Καλιγούλα αποδεικνύεται για το ομώνυμο έργο  του Albert Camus (1913-1960) η λυδία λίθος της απόδοσής του και το κύριο μέσο ερμηνείας του παραλόγου, έτσι όπως το ορίζει ο μεγάλος Γάλλος συγγραφέας, ως σύγκρουση ανάμεσα στην ανάγκη του νου για συνοχή και στο χάος του κόσμου που ο νους συλλαμβάνει. Αν και o Patrice Pavis απορρίπτει την άμεση διασύνδεση των έργων του Camus με το παράλογο θεωρώντας, εντούτοις, τους ήρωές τους φιλοσοφικά φερέφωνά του, είναι αναγνωρίσιμη στη μεταμορφωτική διαδικασία του Καλιγούλα η δραστική επενέργειά του.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Καλιγούλας

Κριτική | Καλιγούλας

Διαβάστε την κριτική στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας "Η Άποψη"

Κριτική | Καλιγούλας

 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Δον Ζουάν

Κριτική | Δον Ζουάν

Διαβάστε την κριτική στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας "Η Άποψη"

Κριτική | Δον Ζουάν

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Δον Ζουάν

Κριτική | Δον Ζουάν

Αντέχουν «κλασικά» κείμενα στη «θερμοκρασία» του μεταμοντερνισμού, o οποίος αξιοποιώντας τα εργαλεία του θεάτρου για να το αποδομήσει συνιστά ταυτόχρονα και μια αναστοχαστική διεργασία πάνω σε όλα τα θεατρικά σημεία; Είναι αποτελεσματική, στην περίπτωσή τους, μια κλειστή συνθήκη που δεν αρκείται στην αφήγηση αλλά ταλαντεύεται ανάμεσα στο κείμενο, την παραστατικότητα, το συλλογισμό και την κριτική γύρω από τα εκφερόμενα και το σκηνικό φαινόμενο; O Roland Barthes τονίζει ότι «το Κείμενο δε νοείται ως κάτι χρονικά προσδιορίσιμο […], αποτελεί δε ένα μεθοδολογικό πεδίο [...] και δε δοκιμάζεται παρά σε μια εργασία, μια παραγωγή (Εικόνα-Μουσική-Κείμενο εκδ. Πλέθρο).

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ριχάρδος Β '

Κριτική | Ριχάρδος Β '

Διαβάστε την κριτική στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας "Η Άποψη"

Κριτική | Ριχάρδος Β '

Διαβάστε περισσότερα

Οδός Πανός (174)

Οδός Πανός (174)

Στο νέο τεύχος του Οδός Πανός (174) δημοσιεύονται τρεις κριτικές μου: 

α. "Πόθοι κάτω από τις λεύκες" του Ευγένιου Ο'Νηλ (Εθνικό Θέατρο)

β. "Ρομπέρτο Τσούκο" του Μπερνάρ-Μαρί Κολτές (Θέατρο Τέχνης)

γ. "Το όνομά μου είναι Τζαίημς Ντην" του Γιώργου Χρονά (Ίδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης")

 

Γιώργος Παπαγιαννάκης

 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Επικίνδυνες Σχέσεις

Κριτική | Επικίνδυνες Σχέσεις

Διαβάστε την κριτική στην ηλεκτρονική έκδοση της Εφημερίδας "Η Άποψη"

Κριτική | Επικίνδυνες Σχέσεις

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ριχάρδος Β '

Κριτική | Ριχάρδος Β '

Είναι εφικτή η πλήρης χειραφέτηση ενός μετα-δράματος από το δραματικό λόγο; Ο Γερμανός θεωρητικός του θεάτρου Hans-Thies Lehmann, θεμελιωτής του όρου post-drama εξηγεί ότι παρά την αποσπασματοποίηση του κειμένου, την απομάκρυνση από το κέντρο βάρους του μύθου και της δράσης και τη στροφή στην καταγραφή περισσότερο μιας κατάστασης ή συνθήκης, την τμηματική δομή που διαρρηγνύει μια αισθητική ολότητα παραπέμποντας περισσότερο στη λειτουργία του ονείρου και τη θεώρηση της σωματικότητας του ερμηνευτή ως αυτόνομο εργαλείο πέρα από επίκτητα καταγεγραμμένες σε αυτή πολιτισμικές πληροφορίες, τη συνειρμική διαδικασία στην οποία υποβάλλεται ο θεατής, τη μουσικότητα λέξεων, συμβόλων, σκηνικών σχημάτων, εικόνων και κινήσεων και την ώσμωση του φανταστικού με το πραγματικό, το μετα-δράμα παραμένει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σε συνάρτηση με το δραματικό κείμενο-οδηγό.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Λεωφορείο ο Πόθος

Κριτική | Λεωφορείο ο Πόθος

Ρεαλιστής στην αποτύπωση του πολιτικοκοινωνικού κατεστημένου, νατουραλιστής εστιάζοντας στο ασυμβίβαστο ατόμου-περιβάλλοντος, ποιητής σμιλεύοντας την υπερβατική φύση των προσώπων του, συμβολιστής δίνοντας στην ποίησή του τη μελαγχολική λάμψη ονειρικών εικόνων, ο Τέννεσση Ουΐλλιαμς εκπροσωπεί ένα δραματουργικό ιδίωμα τόσο σύνθετο όσο και αδιαίρετο.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Δωδέκατη Νύχτα

Κριτική | Δωδέκατη Νύχτα

Ο Σαίξπηρ με τη «Δωδέκατη Νύχτα» (1601) μας εισάγει στον προθάλαμο των μεγάλων «σκοτεινών δραμάτων» που έπονται. Εδώ το κωμικό, από τη bouffonnerie, τις παρενδυσιακές καταστάσεις έως και την κλασική τυπολογία του μπαρόκ θεάτρου, ως αντίστιξη στο ρομαντισμό και την ηδυπάθεια, εκβάλλει στη μελαγχολική ατμόσφαιρα του σχεδόν ανικανοποίητου, όπου τα πρόσωπα καταλήγουν να συγκρούονται βίαια με μια πραγματικότητα τόσο φαινομενικά λυτρωτική όσο και ως έκβαση μετέωρη.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Λυσιστράτη

Κριτική | Λυσιστράτη

Ιδωμένη όχι υπό το πρίσμα ενός φεμινιστικού ακτιβισμού αλλά μιας ενδελεχούς παρατήρησης των ελατηρίων που κινούν την ανθρώπινη συμπεριφορά, την καθοριστική συνάρτηση  του απόλυτα προσωπικού, εξατομικευμένου πεδίου της ζωής με τις μεγάλες και κρίσιμες, για τη ζωή των πολλών, πολιτικές αποφάσεις της Πόλεως, την αντίφαση ανάμεσα στην εγγενή ιλαρότητα της ανθρώπινης φύσης και την καταστροφική της δύναμη, η « Λυσιστράτη » του Μιχαήλ Μαρμαρινού επανατοποθέτησε την αριστοφανική προβληματική, ανέδειξε νέες ερμηνευτικές κατευθύνσεις αλλά στερήθηκε εμπεδωμένης αισθητικής ταυτότητας και, ενίοτε,  εσωτερικής συνοχής.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Οιδίπους Τύραννος

Κριτική | Οιδίπους Τύραννος

Ο Οιδίποδας ενσαρκώνει τη συντριπτική διάψευση του Είναι, την ασύμμετρη σχέση ελευθερίας αυτοπραγμάτωσης και  των « εκ θεών ανάγκας », το ατελές του ανθρώπου, του καταδικασμένου σε διαρκή αντιπαράσταση με την οικτρή αλήθεια του και το αναπόδραστο της Μοίρας του και με το πως εκείνη συνέχεται με τις επιλογές και τις πράξεις του. Αποτυπώνει την τραγική διαφορά κλίμακας ανάμεσα στην αίολη εξουσία και τις ανεξέλεγκτες –πέραν της ανθρώπινης βούλησης- δυνάμεις που κινούν τα νήματα της ύπαρξης και του πεπρωμένου και συνιστά πεδίο ερμηνείας της μεταφυσικής λειτουργίας της άτης, των ορίων της ατομικής ευθύνης, της σύμπλεξης των ανθρώπινων παθών με το θείο δίκαιο, καθώς και της υπεύθυνης στάσης ενώπιον της ενοχής.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ορέστεια

Κριτική | Ορέστεια

Ο μύθος της «Ορέστειας» έλκει την καταγωγή του από την πρώϊμη λογοτεχνική παράδοση (Όμηρος, Στησίχορος) κομμάτι της μακράς αλυσίδας κληροδοτούμενων θρύλων που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της κοσμοθεωρίας του ελληνικού κόσμου. Η διαχρονική δυναμική των παθών του Οίκου των Ατρειδών εξαντλημένη μέσα στην αρχαία ελληνική λογοτεχνική παραγωγή, κατέστησε αυτόν τον μύθο «ευαγγέλιο», τους δε ήρωές του γνήσιους εκπροσώπους της οντολογικής ταυτότητας του ανθρώπου και της μεταφυσικής αναγωγής των πράξεών του. Υπό αυτή την έννοια, η όποια σκηνική απόδοση θα έπρεπε να εκκινεί από τους εννοιολογικούς κώδικες του μύθου και όχι από τον μύθο ως ιστορικό πλαίσιο.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Αντιγόνη

Κριτική | Αντιγόνη

Η εισβολή της « χρονικότητας » με τη μορφή της ιστορικής εξέλιξης της Πόλεως, της θεσμικότητας της εξουσίας και του γράμματος του νόμου μέσα στην άχρονη κι ανεπεξέργαστα καταγεγραμμένη στη συλλογική μνήμη ανακλαστική ανθρώπινη αντίδραση, ως έκφραση « οικειότητας » και συναισθήματος,  αποτέλεσε τον κεντρικό άξονα της σοφόκλειας « Αντιγόνης » σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Επτά επί Θήβας

Κριτική | Επτά επί Θήβας

« Δράμα  Άρεως μεστόν » κατά τον Γοργία, η τραγωδία « Επτά επί Θήβας »  (467 π.Χ) ολοκληρώνει την αισχύλεια τριλογία του Θηβαϊκού κύκλου (Λάιος, Οιδίπους, Επτά επί Θήβας) συμπυκνώνοντας ζητήματα μορφολογίας ύφους και γλώσσας, αισθητικών αναφορών στον αρχαίο μιλιταριστικό κόσμο, θεολογίας και ταυτότητας της έννοιας της « Πόλεως » αλλά πολύ περισσότερο τεχνικής οικοδόμησης του τραγικού προσώπου, καθιστώντας, στην ουσία, τον Ετεοκλή τον πρώτο ολοκληρωμένο ήρωα της ιστορίας του θεάτρου.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Λεωφορείο ο Πόθος

Κριτική | Λεωφορείο ο Πόθος

Ρεαλιστής στην αποτύπωση του πολιτικοκοινωνικού κατεστημένου, νατουραλιστής εστιάζοντας στο ασυμβίβαστο ατόμου-περιβάλλοντος, ποιητής σμιλεύοντας την υπερβατική φύση των προσώπων του, συμβολιστής δίνοντας στην ποίησή του τη μελαγχολική λάμψη ονειρικών εικόνων, ο Τέννεσση Ουΐλλιαμς εκπροσωπεί ένα δραματουργικό ιδίωμα τόσο σύνθετο όσο και αδιαίρετο.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Δεύτερη φωνή

Κριτική | Δεύτερη φωνή

Διαβάστε την κριτική στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας "Η Άποψη".

Κριτική | Δεύτερη φωνή

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Επικίνδυνες σχέσεις

Κριτική | Επικίνδυνες σχέσεις

 

Οι «Επικίνδυνες σχέσεις» (1782) του Pierre Choderlos de Laclos (1741-1803) είναι ένα επιστολιμαίο μυθιστόρημα που εκδόθηκε επτά χρόνια πριν τη Γαλλική Επανάσταση και προκάλεσε σάλο με τις ανατριχιαστικές αποκαλύψεις για τον έκλυτο βίο της Γαλλικής Αριστοκρατίας. Σε μια εποχή συμπιεσμένης αντίδρασης από τη βάση της κοινωνικής πυραμίδας που επωμιζόταν τα βάρη χωρίς δικαίωμα λόγου στη διακυβέρνηση και όπου οι πλέον δρώσες παραγωγικές τάξεις στέναζαν κάτω από τις αυθαιρεσίες του Βασιλιά, ο Laclos αποσύρει βίαια το παραπέτασμα αποκαλύπτοντας στους «κοινούς θνητούς» τον εκτραχηλισμό εκείνων που διασκεδάζουν την πλήξη τους επιδιδόμενοι σε ανελέητα παιχνίδια ελέγχου συνειδήσεων και κυριαρχίας. Με αιχμή του δόρατος τα πάθη και τη σεξουαλικότητα, που συνιστούν την αχίλλειο πτέρνα της ανθρώπινης φύσης και το μοχλό χειραγώγησής της, αναδεικνύονται τόσο το στοιχείο της ίντριγκας, ως κεντρικός πυρήνας του έργου, όσο και οι διανοητικοί και ψυχολογικοί μηχανισμοί που συνεργούν για να τη φέρουν εις πέρας, αντανακλώντας ταυτόχρονα την εγγενή ανάγκη για επιβολή και μάλιστα ως νοητή προέκταση των ακραίων ιδεολογιών που παίρνουν σάρκα και οστά στην άσκηση της εξουσίας.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Δεύτερη φωνή

Κριτική | Δεύτερη φωνή

Ρεαλιστικό θέατρο ή σύγχρονη ηθογραφία, θέατρο επικαιρότητας ή κοινωνικής διαμαρτυρίας, πολιτικό θέατρο, τι από όλα; Τίποτε από αυτά δεν προσιδιάζει στο τελευταίο πόνημα των Θ. Παπαθανασίου-Μιχ. Ρέππα «Δεύτερη φωνή» στο θεάτρο Αποθήκη σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη. Προσπάθεια απλά να αποδοθούν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, να τεθούν τα δάκτυλα επί των τύπων των ήλων για την κακοδαιμονία του «τέρατος» που λέγεται Ελλάδα και η οποία λίγοολύ τρέφεται από τα σπλάχνα του παραδοσιακού μοντέλου της «αγίας», όσο και ανίερης, παραδοσιακής οικογένειας, τις ατελείς και μαραζωμένες ιδεολογικές αναφορές, τους παροξυσμούς αίολων, ευφάνταστων οραμάτων, τους καμποτινιμούς των επιτήδειων και από άλλα τινά.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Τι απέγινε η Μπέημπι Τζέην

Κριτική | Τι απέγινε η Μπέημπι Τζέην

Η βιομηχανία θεάματος στην Αμερική επένδυσε κατά κόρον στα παιδιά-θαύματα. Ανάγκη αφενός να διευρυνθεί το κοινό της 7ης Τέχνης από τη μεγάλη κινστέρνα της μέσης αμερικανικής οικογένειας, προσπάθεια αφετέρου να αποδειχθεί το πώς ένα μικρό παιδί μπορεί να συνυπάρξει επί ίσοις όροις ή να λειτουργήσει εξίσου άρτια με ώριμους καλλιτέχνες, διαρρηγνύοντας τη φυσική συνθήκη της ηλικίας και δημιουργώντας πρότυπα λιλιπούτειων ηρώων.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Τι απέγινε η Μπέημπι Τζέιν;

Κριτική | Τι απέγινε η Μπέημπι Τζέιν;

Διαβάστε την κριτική στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας "Η Άποψη".

Κριτική | Τι απέγινε η Μπέημπι Τζέιν

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Το ψέμα

Κριτική | Το ψέμα

Διαβάστε την κριτική στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας "Η Άποψη".

Κριτική | Το ψέμα

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Πυγμαλίων - Ωραία μου κυρία

Κριτική | Πυγμαλίων - Ωραία μου κυρία

Ο George Bernard Shaw (1856-1950) θεωρείται ο μεγάλος φάρος της αγγλόφωνης δραματουργίας των νεώτερων χρόνων. Συγγραφέας, δοκιμιογράφος, θεατρικός και μουσικός κριτικός ενσωμάτωσε στα έργα του ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών, πολιτικών, αισθητικών και φιλοσοφικών προβληματισμών και κατέστη ο οραματιστής των εξελίξεων που προμηνύονταν με την έλευση του 20ου αιώνα.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Mamma Mia !

Κριτική | Mamma Mia !

Διαβάστε την κριτική στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας "Η Άποψη" 

Κριτική | Mamma Mia !

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ήταν όλοι τους παιδιά μου

Κριτική | Ήταν όλοι τους παιδιά μου

Η πρόσληψη της δραματουργίας του Άρθουρ Μίλλερ (1920-2005) σήμερα ξεπερνά τα στεγανά του πολιτικού θεάτρου και αποκτά νόημα αν ανατρέξει κανείς στις βασικές αρχές επανακαθορισμού του τραγικού προσώπου όπως ο σπουδαίος αμερικανός συγγραφέας τις διατύπωσε το 1949 στο δοκίμιο «Η Τραγωδία του κοινού Ανθρώπου»: «Τραγικός ήρωας είναι ο απλός άνθρωπος που συγκρούεται με τον ηθικό νόμο και που με κίνδυνο της ζωής του διεξάγει τον αγώνα για αξιοπρέπεια..»

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Mamma Mia !

Κριτική | Mamma Mia !

Δεν είναι πρώτη φορά που ο Benny Andersson και ο Bjorn Ulvaeus των ABBA επιχείρησαν να κάνουν μιούζικαλ. Το 1984, η συνεργασία τους με τον Tim Rice, πρώην λιμπρετίστα και στενού συνεργάτη του AndrewLloyd Webber, έδωσε το «Chess», που αν και «περπάτησε» δισκογραφικά και έτυχε καλής αποδοχής στο West End απέτυχε παταγωδώς στο Broadway. Θα περάσουν χρόνια μέχρι να έρθει το «Mamma Mia», ένα στόρι με εξωτικό φόντο, ενδεδυμένο με τις κλασικές διαχρονικές μελωδίες του θρυλικού συγκροτήματος αλλά και με ένα εξόχως ενδιαφέρον μήνυμα: «Οι μεγάλες αποφάσεις στη ζωή δεν έχουν νόημα εάν πρωτίστως δεν έχεις κατακτήσει την αυτογνωσία και δεν έχεις αναμερτηθεί με τις δυνάμεις σου και τον κόσμο γύρω σου».

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Η Επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα

Κριτική | Η Επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα

Τίποτε γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις και πολύ περισσότερο από την αγάπη δεν είναι απλό, πεζό ή γελοίο.  Παρά το γεγονός ότι ο Jöel Pommerat αποσυμπιέζει τα πράγματα χαρακτηρίζοντας «απλό έργο» την «Επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα» στην ουσία αφήνει να μιλήσει η ίδια δυναμική του και το πως επενεργεί στην καρδιά του καθένα μέσα στη βουβή, σκοτεινή αίθουσα. Και εκεί είναι που ο συγγραφέας κερδίζει το στοίχημα περισσότερο από όσο σε μια ανάγνωση του κειμένου του.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Αστροφεγγιά

Κριτική | Αστροφεγγιά

Μια παρέα νεαρών στις πιο κρίσιμες και επώδυνες στιγμές της ελληνικής Ιστορίας. Χαρακτήρες ετερόκλητοι με διαφορετικές ταξικές αφετηρίες και οράματα συναντώνται ονειρεύονται, ελπίζουν και ερωτεύονται κάτω από το φως των αστεριών, κοινός για όλους ορίζοντας έμπνευσης, αναζήτησης και λύτρωσης από το ζόφο της πραγματικότητας. Νεανική ορμή και σφρίγος που άλλοτε ξεχειλίζουν και επικρατούν επάνω στις γκρίζες σκιές της εθνικής περιπέτειας και άλλοτε λυγίζουν και συνθηκολογούν. Μια ανθρωπογεωγραφία σπαρμένη από φιλίες-φυλακές βραδυφλεγών αισθημάτων, μοναχικές ή παράλληλες πορείες, σχέσεις γενναιοδωρίας, ανταγωνισμού και αναπόδραστων εκρήξεων, ανερμάτιστες συμπεριφορές απελπισίας και σύγχυσης, νίκες αλλά και συντριβές.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτικές

Κριτικές "Οδός Πανός"

Στο "Οδός Πανός" (τ. 173) που κυκλοφορεί οι κριτικές μου αφορούν τις παραστάσεις: 

  • Σαίξπηρ "Δωδέκατη Νύχτα", σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, Κεντρική Σκηνή Εθνικού Θεάτρου,
  • Τέννεσση Ουΐλλιαμς "Λεωφορείο ο Πόθος", σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, (παραγωγή Ομάδας "Νάμα"), Σύγχρονο Θέατρο.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Άμλετ

Κριτική | Άμλετ

Ο «Άμλετ» (1601) συνιστά την τραγική ιστορία του ανθρώπου που προδίδεται από την ιδεολογία του. Επιστρέφοντας από το Βίττενμπεργκ, λίκνο της διανόησης του καιρού του Σαίξπηρ (1564-1616) και προσφιλής σπουδαστικός προορισμός των Δανών, μεταφέροντας στις «αποσκευές» του την ανθρωποκεντρική θεώρηση του κόσμου και το θαυμασμό για το μεγαλείο του «αριστουργήματος της πλάσης» (όπως αποκαλεί τον άνθρωπο) και το πνεύμα του, ο Άμλετ προσκρούει βίαια στον αναχρονιστικό κόσμο της βίας και του αυταρχισμού της μεσαιωνικής παράδοσης. Και αυτή η πρόσκρουση, καθώς τον αφορά στον υπέρτατο βαθμό γίνεται τόσο εκκωφαντική που διαπερνά τα στεγανά της ατομικής του συνείδησης ακινητοποιώντας εντός του κάθε ενεργητική δύναμη. Βυθίζεται στο μηδενισμό αποκηρύσσοντας οτιδήποτε σηματοδοτεί τη ζωή (μητέρα, έρωτα, εγκόσμιες απολαύσεις),  φλερτάρει με την αυτοχειρία και εκκινεί έναν εκ νέου ακανθώδη προσωπικό αγώνα κατάκτησης της Γνώσης. Ενδύεται μια «τρέλα»-στρατήγημα για να διέλθει τις συμπληγάδες του ακραίου συνωμοτικού μηχανισμού της Αυλής, ενός σατανικού οργουελικού μικρόκοσμου, προτάσσει τη σκέψη και το συλλογισμό σταθμίζοντας ενδελεχώς τα ηθικά κριτήρια μιας επικείμενης πράξης και στο τέλος συντρίβεται μέσα σε έναν κύκλο αίματος, ως θύμα του παλαιού μονολιθικού συστήματος επιβολής αλλά και την ίδια στιγμή ως ανυπέρβλητος ήρωας-υπερασπιστής του ανθρώπου.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Το ψέμα

Κριτική | Το ψέμα

Ο Florian Zeller (γεν. 1979) θεωρείται το «τρομερό παιδί» του σύγχρονου γαλλικού θεάτρου. Είκοσι πέντε χρόνων συστήνει στο κοινό το πρώτο του έργο «L’Autre» και απογειώνεται. Γίνεται ο αγαπημένος συγγραφέας του βετεράνου του μπουλβάρ Pierre Arditi, για τον οποίο, μάλιστα, γράφει κατά παραγγελία το « La Vérité» καθώς και το «Le Mensonge» που παρουσιάστηκε πέρσι στο Théâtre Edouard VII. Με τον άλλο παλαίμαχο ηθοποιό Robert Hirsch, πρωταγωνιστή στη μεγάλη επιτυχία του «Le Père», συνεργάζεται αυτή τη σεζόν στη νέα δημιουργία του «Avant de s’envoler» στο Théâtre de l’œuvre.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Το πράσινό μου το φουστανάκι

Κριτική | Το πράσινό μου το φουστανάκι

Ωμός παραληρηματικός in-yer-face λόγος, νευρωτικός βερμπαλισμός μεταξύ ψυχαναλυτικού ημερολογίου και φιλοσοφικού δοκιμίου, ιλιγγιώδεις συνειρμικές εμπειρικές ή φαντασιακές εικόνες, ανακλαστικές σωματικές αντιδράσεις, προσωπικές ιστορίες καθημερινής τρέλας που οικουμενικοποιούνται αναδίδοντας τοξικές, ανεξερεύνητες αλήθειες, αισθητική που διαρρηγνύει νόρμες ανατέμνοντας τα "εσώψυχα" κειμένων και προσώπων, χαρακτηρίζουν λίγο-πολύ το ξεχωριστό και ευδιάκριτο ιδίωμα της Λένας Κιτσοπούλου.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Αυτός και το πανταλόνι του

Κριτική | Αυτός και το πανταλόνι του

Αυτός. Ένας άνθρωπος και κάθε άνθρωπος που μοιράζεται τη μοναξιά του με τις μνήμες. Γλυκόπικες μνήμες, πρόσωπα, αναθυμιάσεις και γεύσεις μιας ζωής από την οποία στο τέλος περισσεύει ένας εγκλεισμός.Εκλεισμός σε ένα μικρό σύμπαν πραγμάτων, μονότονων επαναλήψεων, καταθλιπτικών, φανταστικών ανακλήσεων με μια απροσδιόριστη βουβή προσμονή. Όσο η κλωστή αρνείται πεισματικά να περάσει από τη βελόνα, το πανταλόνι, το μοναδικό του ίσως, θα παραμείνει τρύπιο. Όπως και η ζωή του. Ανεκπλήρωτη, ατελής. Χωρίς αυτό το πανταλόνι δεν μπορεί να συνεχίσει. Και η κλωστή που αρνείται να υποκύψει μοιάζει ακριβώς με ό, τι δεν καταφέρνει να λυγίσει στο χρόνο...  

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ο πίθηκος του Κάφκα

Κριτική | Ο πίθηκος του Κάφκα

Ο Κάφκα στην "Αναφορά σε μια Ακαδημία" (1917) αντιστρέφει τους όρους της "Μεταμόρφωσης". Αντί μεταμόρφωση ανθρώπου σε ζώο, ο πίθηκος Κόκκινος Πέτερ από τη Χρυσή Ακτή, τραυματισμένος από πυροβολισμούς μιας αποστολής της εταιρείας Χάγκενμπεκ και φυλακισμένος σε ένα κλουβί με προορισμό κάποιο ζωολογικό κήπο ή τσίρκο του Αμβούργου, αποφασίζει να υιοθετήσει ανθρώπινη συμπεριφορά ως μια συνειδητή διέξοδος αντί της επιλογής της ελευθερίας. Σε μια εποχή παροξυσμικής ανάπτυξης της αποικιοκρατίας των ισχυρών κρατών, ο Κάφκα, καταφεύγοντας σε μια γραφική αλλά αφάνταστα γλαφυρή και νοηματοδοτημένη παραβολή, στρέφει τον προβολέα στον άνθρωπο που καλείται να ενσωματωθεί σε μια άλλη πραγματικότητα αλλάζοντας ταυτότητα.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ο γείτονάς μου Ναπολέων Λαπαθιώτης

Κριτική | Ο γείτονάς μου Ναπολέων Λαπαθιώτης

Τον υποφωτισμένο χώρο, τύπου black box, του bijoux de kant hood, πλημμυρίζει η δωρική φωνή της Μπέλλου. Ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι από αυτήν τη χιλιοακουσμένη φωνή ξεχειλίζουν περίεργοι αρμονικοί που δεν είναι εφικτό να γίνουν αντιληπτοί από τα ηχεία των ραδιοφώνων. Η αντήχησή τους στο μικρό χώρο τού προσδίδουν δυσανάλογη προς τις διαστάσεις του δυναμική. Επιπλέον, έχεις την αίσθηση ότι το θρυλικό λαϊκό άσμα "Το μινόρε της αυγής" το ακούς για πρώτη φορά ή τουλάχιστον ότι το ανακαλύπτεις εκ νέου.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Ο ήχος του όπλου

Κριτική | Ο ήχος του όπλου

Ένα όπλο που σκοτώνει πριν καν εκπυρσοκροτήσει. Ένα όπλο του οποίου ο βουβός ήχος πλανάται ως εν δυνάμει απειλή και φαντασίωση συνεπαίρνοντας νεανικές ψυχές ακινητοποιημένες στο τέλμα. Ένα όπλο που όσο κρύβεται τόσο περισσότερο δηλώνει την παρουσία του ως επικείμενη έκρηξη μιας ζωής που σχοινοβατεί στο κενό, μιας κοινωνίας με οριακές αντοχές, εξαντλημένης από το "αποστεωμένο" αξιακό της οπλοστάσιο. Μια γυναίκα σε σύγχυση παραδομένη άνευ όρων στις τυφλές επιταγές, τις προκατασκευασμένες επιλογές κι επιθυμίες ενός υδροκέφαλου οικογενειοκρατικού συστήματος. Ένας νέος ενώ μετατρέπεται σε έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα της ομογενοποιημένης κοινωνικής συνθήκης, κερδίζει σταδιακά την αυτοσυνειδησία του διψώντας για ελευθερία και αυτοπραγμάτωση. Μια νεαρή γυναίκα οχυρώνεται πίσω από τις συμβάσεις χτίζοντας σαν αράχνη σχέσεις εξάρτησης. Μια άλλη ωριμότερη συνθηκολογεί με την πεζότητα της καθημερινότητας. Αυτή είναι η μικρή και ταυτόχρονα ανατριχιαστική ανθρωπογεωγραφία του "Ήχου του όπλου" της Λούλας Αναγνωστάκη, τραγικά αναγνωρίσιμη και σταθερά ανακυκλούμενη, που μέσα στο επίπλαστο παραισθησιογόνο κλίμα μιας προεκλογικής φιέστας με πρωταγωνιστή ένα κενό περιεχομένου και χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα, επανατροφοδοτεί, σαν άλλος Σίσυφος, τα αδιέξοδά της και τις απατηλές ελπίδες της.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Από πρώτο χέρι

Κριτική | Από πρώτο χέρι

Το "Από πρώτο χέρι - Μια παράσταση για τα καπνά" της Γεωργίας Μαυραγάνη, σε παραγωγή του Μικρού Θεάτρου Αγρινίου, που παρουσιάζεται στο Θέατρο Θησείον - Ένα Θέατρο για τις Τέχνες είναι μια performance που στηρίζεται σε ντοκουμέντα χωρίς να είναι θέατρο-ντοκουμέντο. Κι αυτό γιατί α. η performance ως είδος συμπεριλαμβάνει τη χρήση μεικτών μέσων χωρίς να ταυτίζεται απαραίτητα με το θ.-ντοκουμέντο β. το θ.-ντοκουμέντο εγείρει άλλης τάξεως ζητήματα, με πρώτο και κύριο την παρέμβαση της θεατρικής συνθήκης, ήτοι του αναπαραγωγικού μέσου της υποκειμενικότητας του ηθοποιού που αναπόφευκτα παραμορφώνει την αυθεντικότητα του ιστορικού γεγονότος, και από εκεί και πέρα ο βαθμός εξυπηρέτησης του ιστορικού γεγονότος ως τέτοιου, στη διαδικασία σκηνικής αναμετάδοσης και αναπαραγωγής του, ορίζει τελικά -και κατά περίπτωση- αν έχουμε να κάνουμε με όρους θ.-ντοκουμέντου, πόσο μάλλον που εδώ έχουμε πλείστες όσες διογκώσεις (ευθείς ή υπαινικτικούς κωμικούς τόνους, έντονη μιμική και σωματικότητα -αν και με διαφωτιστικά ψήγματα μπρεχτικού Gestus- και κάποια μικρή δόση διάδρασης) γ. θεματολογικά ακουμπά περισότερο στο πολιτικό θέατρο (είναι σαφής η πολιτική στόχευση) δίκην ρετροσπεκτίβας αλλά και με χαρακτηριστικά επικαιροποίησης (λέγοντας πολιτικό θ. ουδόλως υπονοούνται τα ιστορικά μοντέλα τύπου Πισκάτορ κλπ, καθώς αυτές οι φόρμες ανήκουν πλέον στην επεξεργαστική μνήμη του σύγχρονου καλλιτέχνη και θα ήταν άτοπο να αποδοθούν σήμερα αυτούσια). δ. η λειτουργία του χρονολογίου στην ενότητα των ιστορικών γεγονότων είναι αποσπασματική, σχηματική ή επιμέρους κομβική, έτσι που η ιστορική καταγραφή -εν προκειμένω οι σταθμοί του αγώνα της ελληνικής καπνεργατικής τάξης- να καλύπτει μεγαλύτερη έκταση προκειμένου να χτίσει γέφυρες με το σήμερα στερώντας τη δυναμική του εκάστοτε εξεταζόμενου ντοκουμέντου.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Φρουρά στο Ρήνο

Κριτική | Φρουρά στο Ρήνο

Ο βετεράνος στον αγώνα ενάντια στα ολοκληρωτικά καθεστώτα Κούρτ Μίλερ επισκέπτεται με την οικογένειά του το πατρικό της γυναίκας του στην Αμερική με την ελπίδα ότι θα αποσοβήσει τους κινδύνους που διατρέχει από την αντιστασιακή του δράση που έχει στόχο το ναζισμό. Τα πράγματα, ωστόσο, εξελίσσονται διαφορετικά καθώς έρχεται αντιμέτωπος με την οικτρή πραγματικότητα ότι ο φασισμός εμφωλεύει παντού, ακόμη και σε συνθήκες ελευθερίας και δημοκρατίας, βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος μέσα στους δαιδάλους της ανομίας, της βρώμικης συναλλαγής, του εκβιασμού.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική | Η αρρώστια της νιότης

Κριτική | Η αρρώστια της νιότης

Ο Μπρούκνερ θεωρείται επίγονος του εξπρεσιονισμού παρότι αρχίζει να δρα δραματουργικά όταν ήδη πια έχει κάνει την εμφάνισή της η "Νέα Αντικειμενικότητα". Άλλωστε, ο εξπρεσιονισμός στην ιστορία του θεάτρου -από τις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ου αι. και ακόμη μέχρι και σήμερα- είναι περισσότερο ένα σύνολο εργαλείων και τεχνικών με χρήση και λειτουργία κατά το δοκούν παρά μια αποκρυσταλλωμένη σχολή. Έτσι, ο Μπρούκνερ, όπως και ο φίλος του Χόρβατ, δανείζεται από τον εξπρεσιονισμό τη βασική λειτουργία της αποτύπωσης της εσωτερικής "κραυγής" (Skrik) του ατόμου (κατά το πρότυπο του πίνακα του Μουνκ) από τη σύγκρουσή του με την πολιτικοκοινωνική πραγματικότητα, αντιστρέφοντας τη θέση του προβολέα και δείχνοντας μια εκ των ένδον υποκειμενικότητα.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτικές Παραστάσεων Φεστιβάλ Επιδαύρου 2016

Κριτικές Παραστάσεων Φεστιβάλ Επιδαύρου 2016

Αγαπητοί αναγνώστες του kritikitheatrou.gr,

Οι κριτικές για τις παραστάσεις Αισχύλου "Επτά επί Θήβας", Αισχύλου "Ορέστεια", Σοφοκλέους "Αντιγόνη", Αριστοφάνους "Λυσιστράτη" και Σοφοκλέους "Οιδίπους Τύραννος", του Φεστιβάλ Επιδαύρου 2016, είναι δημοσιευμένες στο τεύχος 172 του λογοτεχνικού περιοδικού Οδός Πανός (Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2016).

Γιώργος Παπαγιαννάκης

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Oστέα ξηρά σφόδρα

Κριτική | Oστέα ξηρά σφόδρα

Μια Βιβλική Προφητεία κι ένα ποίημα με βαρύτητα προσωπικού βιώματος αποτελούν τον καμβά της σκηνικής σύνθεσης "Οστέα ξηρά σφόδρα" που παρουσιάζεται Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο οδού Κυκλάδων "Λευτέρης Βογιατζής". Το πρώτο σκέλος αφορά το Ανάγνωσμα της Προφητείας του Ιεζεκιήλ (κεφ λζ' 1-14) που διαβάζεται το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής και περιγράφει το όραμα του Προφήτη σύμφωνα με το οποίο ο Θεός τον διατάζει να κηρύξει το Λόγο Του στα διασκορπισμένα μέσα σε μια πεδιάδα ανθρώπινα οστά την εποχή που το Ισραήλ τελεί υπό κατοχή από τους Βαβυλώνιους. Ακριβώς τότε είναι που συμβαίνει το μεγαλειώδες θαύμα όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Προφητεία: τα οστά επανακτούν νεύρα, σάρκα, δέρμα και εμφυσάται εντός τους ζωογόνο πνεύμα. Ένα θέαμα εξόχως υποβλητικό, ηχηρό προανάκρουσμα της Ανάστασης του Κυρίου που ενέπνευσε κατά καιρούς σπουδαίους δημιουργούς όπως τον Θεόφιλο Γκωτιέ για το "Bûchers et tombeaux" και τον Πωλ Κλωντέλ για το "Ossements". Το δεύτερο σκέλος της σύνθεσης αφορά το ποίημα του Χρήστου Μαλεβίτση "Περί Μνήμης Θανάτου", μια θρηνητική ελεγεία για το θάνατο του τρίχρονου αδελφού του ποιητή,  ένα "memento mori"-μετανάγνωση της εμπειρίας του θανάτου μέσω του μηχανισμού της μνήμης.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Ο μυστήριος Mr Love

Κριτική | Ο μυστήριος Mr Love

Το έργο της σύγχρονης βρετανής συγγράφεως Karoline Leach "Ο μυστήριος Mr Love" παίζεται στο Θέατρο Γκλόρια Μικρό σε απόδοση και σκηνοθεσία κου Γιώργου Βάλαρη. Πρόκειται για ένα ερωτικό θρίλερ που διαδραματίζεται κατά την Εδουαρδιανή περίοδο, μια εποχή που απ' ό,τι φαίνεται ελκύει την συγγραφέα καθώς, εκτός των άλλων, έχει ασχοληθεί με τη συγγραφή μιας ενδελεχούς και σε πολλά σημεία αναθεωρημένης βιογραφίας του Lewis Caroll. Στον "Μυστήριο Mr Love" η Leach αγγίζει το γυναικείο ζήτημα που κατά την εποχή του Εδουάρδου του 7ου αποτέλεσε μια επαναστατική παρέμβαση στα πολιτικοκοινωνικά δεδομένα και άνοιξε ουσιαστικά το δρόμο για την περαιτέρω διεκδίκηση των δικαιωμάτων των γυναικών.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Ο θάνατος του εμποράκου

Κριτική | Ο θάνατος του εμποράκου

Σε ένα από τα πιο γνωστά έργα του, το "Χρώμα της μαγείας", ο διάσημος και πρόσφατα χαμένος βρετανός συγγραφέας μυθιστορημάτων επιστημονικής φαντασίας Terry Prachett αναφέρει χαρακτηριστικά ότι "ακόμα και ο θάνατος έχει αίσθηση του χιούμορ". Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι καινούργιο, και δη στη δραματουργία, όσο ενδιαφέρον -αν όχι παράδοξο- ακούγεται. Ο Στρίντμπεργκ, για παράδειγμα, είχε αναδείξει την έννοια του χιούμορ κατά τη διάρκεια των τελικών σπασμών μιας υπό διάλυση ψυχής, ενός ψυχικού θανάτου, κυρίως ως μια αδρά σαρκαστική σημείωση της τραγικότητας του ανθρώπου έναντι της απαράγραπτης συνθήκης. Σε αυτή την οδυνηρή όσο και αποκαλυτική στιγμή της συνειδητοποίησης της τραγικότητάς του ο άνθρωπος ασυναίσθητα δημιουργεί μικρά προσκόμματα με "υπονομευτική" διάθεση προκειμένου να αναχαιτίσει την προδιαγεγραμμένη πορεία και να κρατηθεί στην εγκόσμια ασφάλειά του. Ωστόσο το κωμικό ενσταλαγμένο μέσα στην τραγικότητα καταδεικνύει και την εγγενή αδυναμία του ανθρώπου να ενστερνιστεί την περατότητα του αντικειμενικού μεγέθους του. Υπό αυτήν την έννοια η επιλογή ενός ηθοποιού περισσότερο οικείου στο είδος της κωμωδίας προκειμένου να υποδυθεί τον "εμποράκο" Γουίλυ Λόμαν του Μίλλερ που βρίσκεται ένα βήμα μπρος-ένα βήμα πίσω από το μοιραίο διάβημα φαντάζει ενδιαφέρουσα.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Πολύ κακές λέξεις

Κριτική | Πολύ κακές λέξεις

Βλέποντας τις "Πολύ κακές λέξεις" με την κα Σοφία Μουτίδου στο Θέατρο Αλκμήνη του Κεραμεικού, έχουμε περισσότερο την αίσθηση μιας σύνθετης και ολοκληρωμένης θεατρικής εμπειρίας παρά ενός στυλιζαρισμένου stand-up comedy. Άλλωστε το stand-up -εξόχως διαδεδομένο στις μέρες μας- δεν είναι απαραίτητο να γίνεται από ηθοποιούς. Αρκούν μια γερή αίσθηση του χιούμορ, καλή χρήση της ατάκας, γρήγορα αντανακλαστικά και φαντασία και, βεβαίως, το χάρισμα της επικοινωνίας. Ωστόσο, δεν παύει να είναι ένα ακραιφνώς θεατρικό είδος συσχετιζόμενο με πολλές παραδόσεις και ειδολογικές αποχρώσεις μέσα στην ιστορία του θεάτρου.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Με το ίδιο μέτρο

Κριτική | Με το ίδιο μέτρο

Ένα από τα "σκοτεινά" έργα του Σαίξπηρ που απηχεί την πεσιμιστική περίοδό του κατά την οποία αναρωτιέται για την ευάλωτη ανθρώπινη φύση, την ακεραιότητα της ηθικής και όλες τις δυνάμεις που διαβρώνουν την αρετή του ανθρώπου, το "Με το ίδιο μέτρο" παρουσιάζει η ομάδα C. for Circus στο Από Μηχανής Θέατρο του Μεταξουργείου. Έχοντας καταχωρηθεί ως κωμωδία στο πρώτο in-folio, στην πραγματικότητα πρόκειται για ιλαροτραγωδία όπου το τραγικό πλέκεται επιδέξια με την παιγνιώδη ατμόσφαιρα των γοργών ρυθμών και των κωμικών επεισοδίων ενίοτε πολύ κοντά στα lazzi της Commedia dell'arte. Επιπλέον, δεν παύει να συνιστά ένα σχόλιο-υπαινιγμό του μεγάλου Βάρδου προς την άρχουσα πολιτική τάξη της εποχής του που πίσω από το προσωπείο της αυστηρότητας και του πουριτανισμού κρύβει επιμελώς τη διεφθαρμένη πλευρά και υποκρισία της όσο και μια παρατήρηση επάνω στα ελατήρια που κινούν τις διαθέσεις της ανθρώπινης ψυχής αλλά και στην επικράτηση του ενστίκτου της ατομικότητας, την οποία ο άνθρωπος αναγνωρίζει ως υπέρτατο δίκαιό του έναντι μιας σύννομης -όσο και διάτρητης και αντιφατικής- δικαιοσύνης που δοκιμάζει την ηθική και εκβιάζει τις συνειδήσεις.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Ριχάρδος ΙΙΙ

Κριτική | Ριχάρδος ΙΙΙ

Με τον Ριχάρδο Γ' ο Σαίξπηρ χαρτογραφεί το πρόβλημα της εξουσίας όπως αυτό συνυφαίνεται με τους δαιδάλους της ανθρώπινης φύσης και ενσαρκώνει τη δύναμη του Κακού. Η εξουσία και η με κάθε τρόπο διεκδίκησή της στοιχειώνουν στην κυριολεξία την ιστορία της Γηραιάς Αλβιόνας και οπωσδήποτε η περίπτωση του δαιμονικού Ριχάρδου δεν είναι η μόνη. Ωστόσο, η συγκεκριμένη τραγωδία συσπειρώνει στοιχεία που παραπέμπουν στη λαϊκή παράδοση της Βρετανίας -γραπτή και προφορική- γεγονός που ενδυναμώνει και δραματουργικά το εγχείρημα του Σαίξπηρ. Γιατί οπωσδήποτε μια παράθεση ιστορικών γεγονότων όσο ευφάνταστη και ηρωϊκή και αν είναι, πάντοτε έχει ανάγκη το καρύκευμα του δημιουργού για να καταστεί πιο παραστατική, αν όχι αμφιλεγόμενη και άρα θεατρικά πιο ενεργή. Κάτι που συνέβη σίγουρα με τον Ριχάρδο Γ' και όχι τόσο με τον Ερρίκο ΣΤ' (1,2,3).

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Εμιγκρέδες

Κριτική | Εμιγκρέδες

Βλέποντας κανείς του "Εμιγκρέδες" του Σλάβομιρ Μρόζεκ (εκδόσεις Δωδώνη, μετάφρ. Έρση Βασιλικιώτη) έχει την αίσθηση ότι παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τον ίδιο τον συγγραφέα. Μεγαλωμένος στην Πολωνία, μέσα στο μεσουράνημα του σταλινισμού τα πρώτα του έργα "Ο Ελέφαντας" και "Η Αστυνομία" θα απαγορευτούν από τη λογοκρισία. Θα αναζητήσει καταφύγιο αρχικά στην Ιταλία και κατόπιν στη Γαλλία. To 1968 θα αντιδράσει στην εισβολή των σοβιετικών και πολωνικών στρατευμάτων στην Τσεχοσλοβακία, θα τεθεί υπό απαγόρευση στη χώρα του και θα ζητήσει πολιτικό άσυλο στη Γαλλία. Στην πατρίδα του θα επιστρέψει το 1997 όπου θα επιδοθεί στη συγγραφή σατιρικών κειμένων και στη σκιτσογραφία.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Ορλάντο

Κριτική | Ορλάντο

Η παράσταση παίζεται Δευτερότριτα στο Αγγέλων Βήμα της οδού Σατωβριάνδου. Πρόκειται για μια θεατρική απόδοση του Ορλάντο της Βιρτζίνιας Γουλφ από τη Σάρα Ρουλ. Κείμενο με ποιητικότητα, συναίσθημα και χιούμορ σε μια παράσταση με γρήγορους ρυθμούς, παιδικό αυθορμητισμό αλλά κι αισθησιασμό και εναλλαγές που απελευθερώνουν τους ηθοποιούς και μεταδίδουν τη φρεσκάδα ενός θεατρικού παιχνιδιού που δανείζεται από την Κομμέντια ντελ Άρτε, το μπουρλέσκ μέχρι και τον εξπρεσιονισμό.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Καζιμίρ και Καρολίνα

Κριτική | Καζιμίρ και Καρολίνα

Από δύσκολο δρόμο έχει διέλθει το Καζιμίρ και Καρολίνα του Cartel στο Βοτανικό. Ο κ. Δημοσθένης Παπαδόπουλος κρατά, ως κοινό παρανομαστή, την πικρή ειρωνεία και το σαρκαστικό κυνισμό του Χόρβατ για να μιλήσει στο ελληνικό κοινό της τρέχουσας κρίσιμης συγκυρίας "στον ενικό". Η ιστορία άλλωστε επαναλαμβάνεται με ανατριχιαστική ακρίβεια και τα θύματα είναι σχεδόν πάντα τα ίδια. Aλλάζει μόνο η περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Έτσι το μοιραίο ζευγάρι, ο Καζιμίρ και η Καρολίνα, που δοκιμάζεται μέσα στη δίνη της ανεργίας, της φτώχειας, του κοινωνικού αποκλεισμού και της βίας φαντάζει μια εφιαλτική ηχώ από το μακρινό παρελθόν και παίρνει μορφή στο σήμερα. Σε ένα περιβάλλον εκκωφαντικών ψευδαισθήσεων το κυνήγι ενός ταπεινού όσο και άπιαστου ονείρου γίνεται η επιτομή του σύγχρονου ελληνικού δράματος. Εδώ η τραγωδία εναγκαλίζεται την παράκρουση και τον εξευτελισμό. Στο τέλος όλοι αποκαμωμένοι από τις ατελέσφορες αναζητήσεις τους παραδίδονται στο τυχαίο και την απάθεια, προανακρούσματα ενός πλανώμενου ψυχικού θανάτου.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Victor / Victoria

Κριτική | Victor / Victoria

Το μιούζικαλ Victor / Victoria στηρίζεται στο γερμανικό μουσικό φιλμ του Ράινχολντ Σίντσελ "Viktor und Viktoria" (1933), παραγωγής UFA, με πρωταγωνίστρια τη διάσημη τότε ηθοποιό Ρενάτε Μύλλερ. Για την ιστορία αξίζει να πούμε ότι η Μύλλερ είχε αρνηθεί να συμμετάσχει σε προπαγανδιστικές ταινίες της ναζιστικής Γερμανίας, γεγονός που πιθανόν να ήταν και η αιτία του πρόωρου, αιφνίδιου θανάτου της. Δύο χρόνια μετά (1935) ο βρετανός σκηνοθέτης Βίκτορ Σάβιλ δίνει μια αγγλόφωνη βερσιόν του ίδιου θέματος με πρωταγωνίστρια την Τζέσσυ Μάθιους και υπό τον τίτλο "First a girl" ενώ το 1957 ο Καρλ Άντον θα γυρίσει μια έγχρωμη αυτή τη φορά γερμανόφωνη ταινία πάνω στην ίδια ιστορία, με πρωταγωνίστρια τη Γιοχάνα φον Κότσιαν. To 1982 o Μπλέηκ Έντουαρντς θα ανασύρει το υλικό των προηγούμενων ταινιών δίνοντας τη δική του εκδοχή με τον τίτλο Victor Victoria, που το 1983 θα κερδίσει το Όσκαρ καλύτερης μουσικής (Χένρι Μανσίνι). 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί

Κριτική | Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί

Το κύκνειο άσμα του Ίψεν "Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί" (1899) παρουσιάζεται στο Yπόγειο του Θεάτρου Τέχνης σε μετάφραση κας Έρις Κύργια και σκηνοθεσία κου Δημήτρη Καραντζά. Σε αυτό το αριστούργημα, που ο μεγάλος δημιουργός έγραψε σε δέκα μήνες, σε πολύ περισσότερο χρόνο από όσο συνήθως, και ήδη σε προχωρημένη ηλικία, (71 ετών), εκθέτει και αναλύει δραματουργικά, αλλά και με στοχαστική εμβρίθεια, το προσωπικό του βίωμα με την τέχνη και το συνολικό απολογισμό της συγγραφικής εμπειρίας, και τοποθετείται επάνω σε θεμελιακά φιλοσοφικά ζητήματα όπως "η ζωή και ο θάνατος", "η τέχνη και η έμπνευση", "ο σαρκικός και ο ιδεατός έρωτας", "ο άνθρωπος και ο χρόνος". Στην πλέον ευάλωτη περίοδο της ζωής του, έχοντας δρέψει τις δάφνες της εγχώριας και διεθνούς αναγνώρισης, και λίγο πριν η ασθένεια προσβάλλει ανεπανόρθωτα την πνευματική του διαύγεια, ο Ίψεν αμφισβητεί το αντίτιμο της θυσίασης της προσωπικής του ευτυχίας και απόλαυσης με το οποίο ξεχρέωσε την πνευματική κληρονομιά που αφήνει, διερωτάται για τα ηθικά ερείσματα των εμπνεύσεών του, που στηρίχτηκαν επάνω στις ζωές και τα πάθη των ανθρώπων για να καταστούν προσοδοφόρα έργα τέχνης, ενώ εξακολουθεί μέχρι την τελευταία στιγμή να αναμετράται με όλα εκείνα τα διαχρονικά, αδήριτα ερωτήματα που αποτέλεσαν τη βάση της προβληματικής του και τα οποία διέτρεξαν με συνέπεια όλο το φάσμα του έργου του.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Η όπερα της πεντάρας

Κριτική | Η όπερα της πεντάρας

Το ανέβασμα ενός μπρεχτικού έργου σήμερα μπορεί να εγείρει δύο θεμελιώδη ζητήματα: α. την επικαιροποίησή του β. την αισθητική αντιμετώπισή του. Σχετικά με το πρώτο, είναι σαφές πως, αν όχι το σύνολο, αλλά ένα μεγάλο μέρος της μπρεχτικής παραγωγής απευθύνεται στο σημερινό θεατή με μια πρωτοφανή αμεσότητα και μια δυναμική διαχρονικότητας ασύλληπτη, διότι αυτό που καθιστά τον μπρεχτικό θεατρικό λόγο ζωντανό είναι το ότι πρόκειται για ένα πολιτικό θέατρο, ένα θέατρο κοινωνικής κριτικής βαθειά και γνήσια ουμανιστικό και με μια θεματολογία που αναδεικνύει τις κομβικές κοινωνικοπολιτικές στρεβλώσεις που επενεργούν καταλυτικά επάνω στη φύση του ανθρώπου, ένα θέατρο με ιδιαίτερη ποιητική αξία και με τεχνικές υποστήριξης του κειμένου μοναδικής εφευρετικότητας, επιστημονικής λειτουργικότητας και ανυπέρβλητης καλλιτεχνικής αξίας.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Δεσποινίς Τζούλια

Κριτική | Δεσποινίς Τζούλια

Η ταξινόμηση της δραματουργίας του Strindberg μέσα σε αισθητικά ρεύματα και -ισμούς καθίσταται μια διαδικασία που δεν μπορεί να γίνει αβασάνιστα, και, ίσως, δεν είμαστε σίγουροι αν μπορεί να γίνει τελικά. Για παράδειγμα, η περίπτωση του "Fröken Julie" ("Δεσποινίς Τζούλια"), έργο γραμμένο το 1888, ενώ συστήνεται από τον ίδιο τον Strindberg προς τον εκδότη Bonnier ως "το πρώτο σουηδικό νατουραλιστικό έργο", γεγονός που σχετίζεται με την περιγραφή της καταλυτικής επίδρασης του κοινωνικού περιβάλλοντος στη διαμόρφωση του ψυχισμού και των παθών του προσώπου, υπό το πρίσμα μιας ντετερμινιστικής προσέγγισης (έτσι όπως ορίστηκε κατά βάση από το νατουραλιστικό κίνημα με προεξάρχοντα τον André Antoine), η ίδια η συνολική πρακτική του Strindberg στην ανάλυση, εμβάθυνση και διάσπαση του "Eγώ" διαρρηγνύει χωρίς προσχήματα τα στεγανά του όποιου "καθαρόαιμου" νατουραλισμού.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Το κουκλόσπιτο

Κριτική | Το κουκλόσπιτο

Γλωσσικό ζήτημα 

Μετά το επιδημικό κύμα της Μαύρης Πανώλης που ουσιαστικά αποδεκάτισε την κραταιά μέχρι τα μέσα του 14ου αι. Νορβηγία και τη διάλυση της Ένωσης του Κalmar μεταξύ Δανίας, Νορβηγίας και Σουηδίας, η Νορβηγία τέθηκε υπό την ηγεμονία του Βασιλείου της Δανίας. Ωστόσο, παρά τις όποιες εξουσίες θεσμικού χαρακτήρα που της παραχωρήθηκαν, είχε υποστεί ένα σοβαρότατο πλήγμα. Είχε απωλέσει το βασικό της πολιτιστικό οπλοστάσιο, τη γλώσσα της. Μια γλώσσα, από τις αρχαιότερες του κόσμου, της οποίας τα ίχνη θα διασωθούν στη σκαλδική ποίηση και στα sagas της Ισλανδίας. Η Ένωση Δανίας-Νορβηγίας κατέστησε την Κοπεγχάγη μορφωτικό και πολιτιστικό κέντρο με συνέπεια τη δημιουργία της bokmål, μιας μικτής διαλέκτου με δανικά και νορβηγικά στοιχεία, που θα επικρατήσει καθόλη τη διάρκεια των 290 ετών της επικυριαρχίας των Δανών (που έληξε τυπικά το 1814), και η οποία μέχρι και σήμερα αποτελεί την κύρια διάλεκτο της χώρας, παρά το γεγονός ότι ήδη από το 1848 ο Ivar Aasen είχε θεμελιώσει τα nynork, τα νέα νορβηγικά, επιχειρώντας την αναγέννηση της γλωσσικής κληρονομιάς της χώρας και την επανασύνδεσή των Νορβηγών με το πολιτισμικό τους παρελθόν. Ωστόσο, η επικράτηση της bokmål είχε επιφέρει μια σημαντική αλλοίωση στην ψυχοσύνθεση και τα ιδιαίτερα  χαρακτηριστικά του λαού. Βιώνοντας ένα είδος πολιτισμικού ευνουχισμού, μέσα σε συνθήκες ζωής δύσκολες, με αντίξοες καιρικές συνθήκες και υπό το άγρυπνο, αυστηρό βλέμμα του λουθηρανισμού οι Νορβηγοί έγιναν εσωστρεφείς και επιφυλακτικοί.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Οι ιδιοτροπίες της Μαριάννας

Κριτική | Οι ιδιοτροπίες της Μαριάννας

Η περίπτωση του Alfred de Musset (1810-1857) στη γαλλική δραματουργία δεν έχει να κάνει με το οριζόντιο σχήμα Κλασική Τραγωδία-Ρομαντισμόςως αντίρροπες τεχνικές γραφής. Κι αυτό γιατί ο Musset, που, εκτός από ποιητής, αφηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας υπήρξε, πρωτίστως, ένας θεωρητικός της τέχνης, σε αρκετά άρθρα του αναλύει τις θέσεις του και το προσωπικό του όραμα για το νέο δράμα που ευαγγελίζεται, και, κυρίως, το πως μπορεί να αξιοποιηθεί η πλούσια παράδοση της κλασικής τραγωδίας προς την κατεύθυνση δημιουργίας μιας νέας φόρμας με τις αισθητικές αναφορές του Ρομαντισμού αλλά με πολύ συγκεκριμένες οριοθετήσεις. Υπό αυτή την έννοια, ο Musset, ενώ εκφράζει το Pομαντισμό, δεν εκπροσωπεί τη ρήξη με το παρελθόν αλλά περισσότερο τη δημιουργική σύνθεση της παρακαταθήκης που κληροδότησε ο Corneille και ο Racine με τις αλλαγές που προτείνει το νέο ρεύμα.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Άγριος Σπόρος

Κριτική | Άγριος Σπόρος

Ο "Άγριος Σπόρος" του κου Γιάννη Τσίρου διαθέτει μια ρεαλιστική στόφα αλλά και μια τάση να την ξεπεράσει. Πίσω από τη χαρακτηριστική τυπολογία, την αποτύπωση του νεοελληνικού λεκτικού και συμπεριφορικού κώδικα και τη δράση μετατοπισμένη στο ψυχολογικό πεδίο, μέσα σε συνθήκες, σχεδόν, έλλειψης βαρύτητας, όπου χώρος και χρόνος μοιάζουν περίπου αφηρημένες έννοιες ή αναγκαίες συνθήκες, το όλο εγχείρημα μετατίθεται εν τέλει στη σφαίρα του υπαρξιακού δράματος, πάνω στη σχέση ατόμου-κόσμου, στοιχείο που ακουμπά στο μπεκετικό Παράλογο.

Διαβάστε περισσότερα

Η Τσερλίνε και το Σπίτι των Κυνηγών

Η Τσερλίνε και το Σπίτι των Κυνηγών

Ο Hermann Broch, όπως και ο Stefan Zweig και ο Robert Μusil, ανήκει στους πλέον γνωστούς εξόριστους αυστριακούς συγγραφείς που προφήτεψαν την κάθοδο της ανθρωπότητας στην κόλαση του ολοκληρωτισμού. Ειδικότερα στους "Αθώους" η αφήγηση του Broch είναι υποβλητικά σκοτεινή, ο λόγος πυκνός και γεμάτος ένταση. Η περιγραφή του λεπτομερής και γλαφυρή, φτάνει στα εσώτατα επίπεδα της ψυχής αποσύροντας με τρόπο γοητευτικά τολμηρό το κάλυμμα από τις χαίνουσες πληγές της Αυστρίας, ήδη χρόνια πριν το Αnschluss. Στις περιγραφές του τα ζοφερά, υποφωτισμένα τοπία φαντάζουν ως φυσική συνέχεια της εσωτερικής κένωσης, των σχεδόν "αυτιστικών" κοινωνικών σχέσεων, της αφηρημένης "ηθικής τάξης", της αποπροσωποποίησης μιας κοινωνίας παραδομένης στην τυφλή συμβατικότητα, την ψυχική νέκρωση, την υποκρισία, την παθητικότητα και τη βία. Μέσα από αυτή τη γεμάτη τρομακτικό ρίγος ατμόσφαιρα, αναδύονται οι φιλοσοφικοί του στοχασμοί για την αποσάρθρωση του παραδοσιακού συστήματος αξιών, το αίσθημα της ματαιότητας και η πικρή επίγευση που αφήνει η ανατομική του διεργασία σε έναν κόσμο παραδομένο στην υπαρξιακή του μοναξιά και καταδικασμένο σε μια επικίνδυνη κρίση ταυτότητας.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Η Παρεξήγηση

Κριτική | Η Παρεξήγηση

Η διανομή για την περίοδο 2016-17 έχει αλλάξει. Η παρούσα κριτική αφορά τη διανομή της περιόδου 2015-16

Πέρα από την ομοιότητα της "Παρεξήγησης" με την "Έκπληξη" του Πολωνού Karol-Hubert Rostworowski, ο Albert Camus (1913-1960) καταφέρνει να συγκεράσει τις αριστοτελικές αρχές του δράματος με το στοιχείο του παραλόγου. Ένα παράλογο που δεν προσιδιάζει υφολογικά στα έργα του Μπέκετ και του Ιονέσκο αλλά που βρίσκεται σε αναφορά με τη φιλοσοφική θεώρηση της σχέσης του Ανθρώπου με τον Κόσμο του: Ούτε ο Άνθρωπος ούτε ο Κόσμος συνιστούν το παράλογο αλλά η μεταξύ τους συγκρουσιακή, ατελής σχέση. Μέσα σε αυτόν το σύνθετο Κόσμο το στοιχείο της διατράνωσης της ατομικής ταυτότητας, η κατά πρόσωπο δήλωση παρουσίας λειτουργεί διαλυτικά για το τραγικό στοιχείο. Ο τραγικός ήρωας (όπως ο Γιαν της "Παρεξήγησης") διαπράττει πάντα ένα μοιραίο λάθος, εδώ της ανειλικρίνειας. Ο Γιαν προσδοκά πολύ περισσότερα από τους άλλους -την αναγνώριση της ταυτότητάς του- τη στιγμή που όλα γύρω του είναι ένας κόσμος που καταρρέει μέσα στη δίνη των πολέμων και της δυστυχίας.

Διαβάστε περισσότερα

Ο βίος του Γαλιλαίου

Ο βίος του Γαλιλαίου

Θα περάσουν χρόνια έως ότου ο Brecht δώσει την τελική μορφή στο "Βίο του Γαλιλαίου". Από την πρώτη εκδοχή ως "Η γη γυρίζει" (1938), γραμμένη στη Δανία, μέχρι εκείνη που αποτέλεσε τον καρπό της συνεργασίας του με τον Charles Laughton για τις ανάγκες της αμερικάνικης παράστασης, την περίοδο της εξορίας στις Η.Π.Α, αλλά και μέχρι την τελική για το Berliner Ensemble το 1956, που δεν πρόλαβε να δει ολοκληρωμένη, ο "Βίος του Γαλιλαίου" σηματοδοτεί για την μπρεχτική δραματουργία μια ερευνητική διαδικασία διαρκείας πάνω σε ζητήματα πολιτικά, κοινωνικά και αισθητικά.

Διαβάστε περισσότερα

Ριχάρδος Γ'

Ριχάρδος Γ'

Έργο πρώιμο του Σαίξπηρ, τμήμα της Α' Τετραλογίας για την ιστορία της Αγγλίας από το 1422 μέχρι το 1485, ο "Ριχάρδος Γ" θέτει με τρόπο οξύ το ζήτημα της εξουσίας, τα ψυχοκίνητρα που οδηγούν στη διεκδίκησή της, την άρρηκτη σχέση που έχουν αυτά με τη σωματικά ατελή φύση, αλλά και την πολύπλοκη και ανεξερεύνητη έννοια του Κακού. Ο ήρωάς του, ο τελευταίος βασιλιάς της δυναστείας  των Γιόρκ, παρουσιάζεται τόσο τερατώδης όσο και ευφάνταστος, μια χημεία που διχάζει το θεατή, ένα πρόσωπο-αμάγαλμα, στο οποίο άλλοτε η πολιτική ιδιοφυΐα υπερνικά τη φυσική ασχήμια και άλλοτε ο κυνισμός και τα αιμοσταγή ένστικτα σκιάζουν τη μεγαλοφυΐα του, τη ρητορική του δεινότητα, τη δύναμη της πειθούς του.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  O θεός της σφαγής  - Για όνομα...

Κριτική | O θεός της σφαγής - Για όνομα...

Αν η γαλλική δραματουργία ήταν ταυτισμένη με μια αίσθηση κοσμοπολιτισμού που ασκούσε διαχρονικά γοητεία στο κοινό, οι σύγχρονοι Γάλλοι συγγραφείς, όπως η Reza, γίνονται ανοιχτά πιο ακτινογραφικοί, αν όχι αποδομητικοί, βάζοντας το χέρι βαθειά στα απόκρυφα των κοινωνιών και των ψυχισμών και καταδεικνύοντας άλλους δρόμους παρατήρησης και κατανόησης του κόσμου των σχέσεων, των παραδοσιακών θεσμών αλλά και της ίδιας της ανθρώπινης φύσης.

Διαβάστε περισσότερα

Ο χορός του θανάτου

Ο χορός του θανάτου

Ο "Χορός του θανάτου" ανήκει στα μυστικιστικά δράματα, την τρίτη συγγραφική περίοδο του August Strindberg (1849-1912), μετά τα ιστορικά δράματα και τα νατουραλιστικά έργα του και πριν την τελευταία φάση που θα τον καταστήσει προάγγελο του εξπρεσιονισμού. Ουσιαστικά εδώ ο Strindberg βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι, όπου ενσωματώνει τις παρακαταθήκες του παρελθόντος προδιαγράφοντας παράλληλα και τις αισθητικές αναφορές του νέου δράματος που ευαγγελίζεται. Αξιοποιεί τις πλούσιες εμπειρίες που αποκόμισε στη δεύτερη επίσκεψη στο Παρίσι και κυρίως τις επαφές με τους ψυχοθεραπευτές Jean-Martin Charcot και Hippolyte Bernheim, καθώς και το προσωπικό του δράμα από την ταραγμένη διετία 1896-1897, που θα περιγράψει εύγλωττα στο Inferno. Έχοντας πλέον προσχωρήσει στον καθολικισμό, αυτή η περίοδος γραφής του χαρακτηρίζεται από την απόπειρα διάρρηξης του "λογικού", τη νέα θεώρηση του προορισμού και τη διατύπωση νέων υπαρξιακών εναγώνιων ερωτημάτων.

Διαβάστε περισσότερα

Δάφνες και Πικροδάφνες

Δάφνες και Πικροδάφνες

Η κωμωδία περιγράφει την αδυναμία του ανθρώπου να διαχειριστεί το προσωπικό του δράμα, μπροστά στο οποίο αποδεικνύεται μικρός και γελοίος. Ως προσωπικό δράμα νοείται ασφαλώς, και ίσως πρωτίστως, το υπαρξιακό του άλγος, η διαρκής πάλη με την αυτοπραγμάτωσή του και την επικράτησή του στον κόσμο του, που περνάει μέσα από λογικές ή παράλογες διεκδικήσεις, ματαιώσεις και δοκιμασίες. Σε αυτή λοιπόν τη διαδικασία, η κωμωδία αποκαλύπτει την ευάλωτη φύση του ανθρώπου, την αντικειμενική θέση του και το πραγματικό μέγεθός του μέσα στην κοσμογονία των ανατροπών και του συνωμοτούντος σύμπαντος.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Συγγνώμη

Κριτική | Συγγνώμη

To έργο της βραβευμένης Kαταλανής θεατρικής συγγραφέως Marta Buchaca (γεν. 1979) "Συγγνώμη" (τίτλος πρωτότυπου "Plastilina") παρουσιάζεται σε μετάφραση κας Μαρίας Χατζηεμμανουήλ, διασκευή κας Άννας Ανδριανού και κου Γιάννη Μπότση και σκηνοθεσία κου Τάκη Τζαμαργιά στο θέατρο Σταθμός του Μεταξουργείου.

Διαβάστε περισσότερα

Billy Elliot

Billy Elliot

Λένε πως όταν βλέπεις ένα μιούζικαλ στο θέατρο πρέπει να βουλιάξεις αναπαυτικά στην πολυθρόνα σου και να αφήσεις τις αισθήσεις σου να τις παρασύρει η πανδαισία της μουσικής, του χορού και του θεάματος. Προσωπικά αυτό κάνω. Επειδή, όμως, στις αισθήσεις περιλαμβάνεται η ακοή και η όραση, κι επειδή όλο και κάτι θα ακούσεις κι όλο και κάτι θα δεις, αρχίζεις να συνειδητοποιείς σιγά-σιγά πως στο μιούζικαλ, μέσα από την ευφάνταστη σημειολογία του, που συχνά λειτουργεί σαν προπέτασμα καπνού, περνάνε τεχνηέντως αθώα, λιγότερο ή και καθόλου αθώα μηνύματα, απόψεις, θέσεις.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Το γλυκό πουλί της νιότης

Κριτική | Το γλυκό πουλί της νιότης

Ο Τennessee Williams (1911-1983) γράφει το "Γλυκό πουλί της νιότης" ("Sweet birth of youth") το 1959 στον απόηχο της αποτυχίας του "Ορφέα στον Άδη" και μέσα στις κλιμακούμενες περιδινήσεις της προσωπικής του ζωής. Το έργο αυτό, που κλείνει τη συνεργασία του με τον Elia Kazan, ολοκληρώνει, κατά κάποιο τρόπο, το "τρίπτυχο των κολασμένων ψυχών", των έρμαιων του Φόβου, του Χρόνου και των Ψευδαισθήσεων, των αντιηρώων του, Sebastian από το "Suddenly last summer", του Val Xavier του "Orpheus Descending" και εδώ της Αlexandra Del Lago και του Chance Wayne.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Σμύρνη μου αγαπημένη

Κριτική | Σμύρνη μου αγαπημένη

Το "Σμύρνη μου αγαπημένη" της κας Μιμής Ντενίση είναι ένα πολύ καλογραμμένο θεατρικό έργο. Αναφέρεται σε μια εξόχως πονεμένη σελίδα της ιστορίας του Eλληνισμού που την πραγματεύεται με την ευαισθησία εκείνη που δεν παραπέμπει στο μελό και την ωμή δραματοποίηση αλλά κρατά τις ανάλογες αποστάσεις προκειμένου να αποδώσει με καθαρότητα και αντικειμενικότητα καταστάσεις και γεγονότα.

Διαβάστε περισσότερα

Καγκουρώ

Καγκουρώ

Η ελληνική μεταπολεμική δραματουργία χαρακτηρίζεται, σε γενικές γραμμές, από μια ομφαλοσκοπική θεώρηση του πολιτικοκοινωνικού περιβάλλοντος. Kάνοντας χρήση συγκεκριμένης τυπολογίας και ύφους, με χαρακτηριστικά πλησιέστερα προς την ηθογραφία, η περίοδος αυτή της ελληνικής δραματουργίας, με σαφείς ιδεολογικές αναφορές, είναι περισσότερο ένα θέατρο-πεδίο δράσης και κριτικής για τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας, όπως αυτές αναπτύσσονται και διογκώνονται μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι.

Διαβάστε περισσότερα

Βάσσα Ζελεσνόβα

Βάσσα Ζελεσνόβα

Η δραματουργία του Γκόρκι είναι είναι ένα κράμα γυμνής ψυχογραφίας, ιδεολογικών προεκτάσεων παρατήρησης και διΰλισης της συμπεριφοράς, του ρόλου και του μετασχηματισμού του ατόμου μέσα στις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες. Με απόλυτη ψυχραιμία, και με μεγενθυτικό τρόπο, παραθέτει τη διαρκή πάλη του ανθρώπου με την έξωθεν επιβαλλόμενη έκπτωσή του, την περιρρέουσα πνευματική και ηθική ένδεια και την απίσχναση έως και αποδόμηση των αξιών και κάθε έννοιας ανθρωπισμού. 

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Αγαπητή Ελένα

Κριτική | Αγαπητή Ελένα

Βλέποντας το έργο της Λουντμίλα Ραζουμόβσκαγια "Αγαπητή Ελένα" στο Θέατρο Επί Κολωνώ, συνειρμικά πήγε το μυαλό μου στον Jean Ellenstein. Ο γάλλος θεωρητικός και ιστορικός, στην προσπάθειά του να φωτίσει τα αίτια και τα αιτιατά της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης παραδέχτηκε τη λογική του "μαύρου-άσπρου", δηλαδή τη μη ύπαρξη εναλλακτικής άλλης από την κατάρρευση, καθώς και την αδυναμία μιας αυτοκάθαρσης, δίκην μεταρρύθμισης, του γερασμένου σοβιετικού μοντέλου.

Διαβάστε περισσότερα

Ο Άρντεν πρέπει να πεθάνει

Ο Άρντεν πρέπει να πεθάνει

Αγνώστου πατρός, για μερικούς πιθανό "τέκνο" του Thomas Kyd, το ελισαβετιανό δράμα "Arden of Faversham" κατέχει περίοπτη θέση στη δραματουργία της εποχής του (γράφτηκε το 1592) καθώς μιλάει με όρους ρεαλισμού, συχνά ωμού, και ρίχνει άπλετο φως στις σκοτεινές πτυχές της λονδρέζικης κοινωνίας του 16ου αι. Εδώ, δεν έχουμε να κάνουμε με θεούς και δαίμονες εξωπραγματικούς και μεταφυσικούς, αλλά με υπαρκτούς, που πηγάζουν από την αποτρόπαιη ανθρώπινη φύση και από τις κοινωνικές σχέσεις όπου τα πάθη, η κερδοσκοπία και το έγκλημα καλά κρατούν.

Διαβάστε περισσότερα

Ο Θάνατος και ο Αγρότης

Ο Θάνατος και ο Αγρότης

Μόλις ένα μήνα μετά την παρουσίασή του στην Comédie de Genève, σε σκηνοθεσία της Simone Audemars, το θρυλικό ποίημα του Johannes von Tepl (1350-1414) "Der Ackermann aus Böhmen" ήρθε τον περασμένο Απρίλιο στην Ελλάδα δραματοποιημένο δια χειρός κας Ρούλας Πατεράκη στο θέατρο Faust, υπό τον τίτλο "Ο Θάνατος και ο Αγρότης", και ανοίγει, με μερικές ακόμη παραστάσεις, τη χειμερινή θεατρική περίοδο.

Διαβάστε περισσότερα

Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας

Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας

Είθισται κοινό και κριτικοί να γοητεύονται από έργα που θέτουν βασανιστικά ηθικά διλήμματα ή αφορούν πρόσωπα με πάθη, δύναμη κι εξουσία, συχνά διαστροφική. Ένα παρόμοιο δείγμα είναι "Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας" του Ελβετού Φρήντριχ Ντύρρενματ (1921-1990), ίσως, το πλέον γνωστό και πολυπαιγμένο από όλα τα έργα του.

Διαβάστε περισσότερα

Αρκετά πια με την Αντέλα

Αρκετά πια με την Αντέλα

Ο Freud είχε θέσει τις βάσεις της ψυχογενεαλογίας υποστηρίζοντας ότι αναζητούμε την ύπαρξη μιας συλλογικής ψυχής καθώς και τη δυνατότητα όπου ένα συναίσθημα, που σχετίζεται με κάτι μη φυσιολογικό, να μπορεί να μεταβιβασθεί από γενεά σε γενεά, και το οποίο οι άνθρωποι ούτε συναισθάνονται ούτε θυμούνται. Παράλληλα, ο Jung έδινε έμφαση στη μεταβίβαση της δυνατότητας ανάκλησης στη μνήμη στοιχείων από μια ενδεικτική παρακαταθήκη κληρονομικών χαρακτηριστικών.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Mου λες αλήθεια;

Κριτική | Mου λες αλήθεια;

O Derrida στο έργο του "Histoire du mensonge, Prolégomènes" επιχειρεί να βάλει στη θέση του τον ορισμό του ψέμματος: "διότι κατ'αρχήν και σύμφωνα με την κλασική ορολογία, το ψέμμα δεν ισοδυναμεί με το λάθος [...] και το αντίθετο του ψέμματος δεν είναι η αλήθεια, αλλά η αληθοφάνεια. Υπ'αυτή την έννοια το ψέμμα ξεπερνά τα όρια του αληθούς ή του λάθους και εμπίπτει στη σφαίρα της ηθικής και της πρόθεσης. Μπορεί να ψευδόμαστε λέγοντας την αλήθεια, εφόσον την αντιλαμβανόμαστε λανθασμένα, όπως επίσης μπορεί  να μην ψευδόμαστε, ισχυριζόμενοι ένα λάθος που θεωρούμε ότι είναι αλήθεια".

Διαβάστε περισσότερα

Οι Δούλες

Οι Δούλες

Ο Jean Genet (1910-1986) γράφει τις "Δούλες" του μέσα από την πραγματική ιστορία των αδελφών Παπέν, υπηρέτριες σε μεγαλοστικό οίκο, που το 1933 αποφασίζουν να δολοφονήσουν τα αφεντικά τους. Νωρίτερα ο Jean Cocteau είχε δανειστεί το συμβάν για το τραγούδι του "Anna la bonne" που ερμήνευσε η Marianne Oswald, και όταν ο Louis Jouvet το 1947 ζητά από τον Genet ένα έργο πάνω στο ίδιο θέμα, του το παρουσιάζει, ανεβαίνει στο Théâtre de l'Athénnée αλλά προσκρούει στην παγερή αντίδραση κοινού και κριτικών.

Διαβάστε περισσότερα

Ευτυχισμένες Μέρες

Ευτυχισμένες Μέρες

Ah! les beaux jours de bonheur indicible

Où nous joignions nos bouches! - C'est possible.

Κάπως έτσι, μέσα από από τους στίχους του Colloque sentimental του Βερλαίν, εμπνέεται ο Μπέκετ (1906-1989) τη γαλλική μετάφραση του τίτλου του έργου του Ευτυχισμένες Μέρες, το μονόλογο-ύμνο στη ζωή που χάνεται, καθώς την κατασπαράζει ο χρόνος, "η διαρκής αιμορραγία της ύπαρξής μας".

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Ο γυάλινος κόσμος

Κριτική | Ο γυάλινος κόσμος

Μετά την εξαιρετική "Εκδοχή του Μπράουνινγκ" του Τέρενς Ράττιγκαν, η σκηνοθέτης κα Ελένη Σκότη επανέρχεται στο θέατρο Εμπορικόν, με το αυτοβιογραφικό έργο του Τέννεσση Ουίλλιαμς (1911-1983) "Ο γυάλινος κόσμος" (The Glass Menagerie) που πρωτοείδε τα φώτα της σκηνής στο Σικάγο το 1944.

Διαβάστε περισσότερα

Κριτική  |  Αυγά μαύρα

Κριτική | Αυγά μαύρα

O Αντώνης Αντωνίου παρουσιάζει για μια ακόμη χρονιά, και σε δική του σκηνοθεσία, το έργο του Διονύση Χαριτόπουλου "Αυγά μαύρα", στη "Θεατρική Σκηνή" της οδού Νάξου. Το έργο είχε παρουσιαστεί στο παρελθόν ξανά στο ίδιο χώρο.

Διαβάστε περισσότερα

Ήρθες και θα μείνεις

Ήρθες και θα μείνεις

Κατά μεγάλο μέρος, η κωμωδία, στη διαχρονική της εξέλιξη, πλέκεται γύρω από το στοιχείο της "εισβολής" του απρόσκλητου ή του ανεπιθύμητου όπου το βασικό κίνητρο είναι άλλοτε ο έρωτας κι άλλοτε η ίντριγκα.

Διαβάστε περισσότερα

Ιμμάνουελ Καντ

Ιμμάνουελ Καντ

Ο Πιερ Βολφκάριους στο βιβλίο του "Ο Αντιρρησίας συνείδησης Τόμας Μπέρνχαρντ" επιχειρεί μια τομή στην προβληματική του αυστριακού συγγραφέα, του μοναχικού ποιητή της καταγγελίας και των εμμονών, του σκοτεινού μηδενιστή της γερμανόφωνης δραματουργίας.

Διαβάστε περισσότερα

To νησί των σκλάβων

To νησί των σκλάβων

Στα Πολιτικά του ο Αριστοτέλης αναφέρει: "είναι προφανές ότι υπάρχουν εκ φύσεως άνθρωποι που είναι ελεύθεροι και άλλοι που είναι σκλάβοι, και γι'αυτούς τους τελευταίους η συνθήκη της υποταγής είναι συγχρόνως ευεργετική και δίκαιη":σαφής δικαιολόγηση ενός θεσμού, που αποτελούσε την ατμομηχανή της Αθηναϊκής οικονομίας εξασφαλίζοντας ένα εργατικό δυναμικό που αριθμούσε 250.000 ανθρώπους.

Διαβάστε περισσότερα

Από τι ζουν οι άνθρωποι

Από τι ζουν οι άνθρωποι

Ο Τολστόι (1828-1910) έθεσε βασανιστικά ερωτήματα στον εαυτό του στο δρόμο του προς την ανακάλυψη της Αλήθειας. Τελικά θα διαχωρίσει την πίστη, προϊόν λογικής, από την πίστη της καρδιάς, την ενστικτώδη πίστη. Αυτό ήταν και το μέγα δίλημμά του: η ταλάντευσή του ανάμεσα στη στεγνή λογική και τη ροπή προς την ευαισθησία. Eξ αιτίας αυτού του έμφυτου δυϊσμού που διέπει τη φύση του, ο Τολστόι εισάγει στη θεολογία του τις έννοιες του "ζώντος", του "εμπειρικού", της αληθινής μετάστασης των ψυχών προς τον Θεό.

Διαβάστε περισσότερα

Παράνομα φιλιά - Κόκκινα φανάρια

Παράνομα φιλιά - Κόκκινα φανάρια

Η λεωφόρος Βασιλέως Γεωργίου Α' στον Πειραιά φάνταζε πάντα σαν ένα φυσικό σύνορο ανάμεσα στην παρακμιακή συνοικία της Τρούμπας και του υπόλοιπου τομέα της πόλης με την έντονη κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική ζωή της, ρόλο στην οποία αναμφισβήτητα έπαιξε και το Δημοτικό Θέατρο.

Διαβάστε περισσότερα