Κριτική | Αφέντης και Δούλος


Από τον θεατρολόγο και κριτικό θεάτρου Κωνσταντίνο Μπούρα

Συμπαθής ο μπρεχτικός πρόλογος των άβαφων (προς το «φυσικό» βαμμένων) ηθοποιών, αριστοφανική παράβασις ίσως, περιττή ενδεχομένως και ναρκισσιστική ούτως ή άλλως, αφού δεν μας ενδιαφέρει να προϊδεαστούμε για τις προσλαμβάνουσες εικόνες που επεστράτευσε στο χτίσιμο του ρόλου του ο καλός ηθοποιός και πολυπράγμων Δημήτρης Λιγνάδης.

Στο έργο τώρα: διαχρονικός ο Τολστόι, κολακεύει ομοιοπαθητικώ τω τρόπω τους ανελέητους αφέντες-κερδοσκόπους τής προεπαναστατικής Ρωσίας, ελπίζοντας να επιτύχει δια της Τέχνης το «ποιοτικό άλμα», τη δημιουργία της απαραίτητης «κρίσιμης μάζας» έτσι ώστε να επιτευχθεί η απόσεισις του «Μαύρου νέφους» πάνω από το συλλογικό συνειδητό κι ασυνείδητο της μεταιχμιακής εποχής του.

Τώρα, ένας αφέντης που θυσιάζει τη ζωή του για να ζεστάνει απελπισμένα το βρωμιάρικο σώμα του μουζίκου που μέχρι τότε τον είχε για φτύσιμο, εεε…. Αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν ούτε στα μυθιστορήματα. Από αυτή την άποψη είναι περισσότερο αληθοφανής και ρεαλιστικός ο Βλαντιμίρ Ναμπόκωφ στο διήγημά του «Βόρειος Πόλος» (που το είδα στο Παρίσι, σκηνοθετημένο από τον συχωρεμένο Κλάους Μίκαελ Γκρύμπερ και με τον Μπρούνο Γκαντς στον έναν εκ των δύο πρωταγωνιστικών ρόλων – γύρισα στο ξενοδοχείο Hotel de France απέναντι από το πανεπιστήμιό μου Paris III – La nouvelle Sorbonne και δεν κοιμήθηκα όλη τη νύχτα φοβούμενος μην τύχει και πεθάνω από κρυοπαγήματα!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΘΕΑΤΡΟ, ΌΧΙ ΟΙ ΕΥΚΟΛΟΙ ΜΕΛΟΔΡΑΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΓΑΡΓΑΛΙΣΜΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΗ – ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ ΘΕΑΤΡΙΝΟΙ, ΚΑΜΠΟΤΙΝΟΙ, ΔΗΘΕΝ;).

Ένα κείμενο λοιπόν που πάσχει εξ ορισμού, από ποιητική αναληθοφάνεια, που δεν αιτιολογεί δραματουργικώς τη μεταστροφή, που βασίζεται σε ευσεβείς πόθους κι απονέμει εύφημες μνείες σε κοινωνικές τάξεις δια του σχήματος της συνεκδοχής («το μέρος αντί του όλου»), δεν μπορεί παρά να απαιτεί ειδικό χειρισμό και από τον μεταφραστή ή δραματουργό κι από τον σκηνοθέτη-διασκευαστή, αλλά και από τους ηθοποιούς. Στην συγκεκριμένη περίπτωση απλώς χαλαρώσαμε και ταξιδέψαμε στον υπέρ-ρεαλιστικό χώρο του εξορκισμού του φόβου ενός επικείμενου, απρόσκλητου κι απότομου Θανάτου [λες κι ο Χάρος πρέπει εξάπαντος να μας στείλει κουφέτα πριν έρθει να μας πάρει].

Δεν χάρηκα αυτή την παράσταση. Δεν συμμετείχα. Δεν εμπνεύστηκα. Δεν ενοχλήθηκα όμως. Ήταν τόσο ζεστό, τηλεοπτικό, ευτυχισμένο κι εκδηλωτικό το πολυπληθές κοινό, τόσο που νόμισα για μια στιγμή πως δεν έχουμε Κρίση, πως έχουμε λεφτά στις τσέπες μας, πως μπορούμε να πάμε διακοπές εφέτος… Εεεε, δεν είναι και λίγο για …παράπλευρη απώλεια μιας παράστασης. Και μόνο γι’ αυτό αξίζει να πληρώσει κανείς ένα εισιτήριο!!! (μπορεί και δύο).

Αυτά για την ώρα. Συγχωρήστε μου την αυστηρότητα. Δεν είναι ποτέ προσωπική. Έχει να κάνει με τις εκατοντάδες παραστάσεις που έχω δεί/παρακολουθήσει/μελετήσει εδώ και σαράντα χρόνια.

 

http://konstantinosbouras.gr

Τελευταία τροποποίηση στιςΤετάρτη, 22 Μάρτιος 2017 15:37
(1 Ψήφος)

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.