Κριτική | Victor / Victoria


Το μιούζικαλ Victor / Victoria στηρίζεται στο γερμανικό μουσικό φιλμ του Ράινχολντ Σίντσελ "Viktor und Viktoria" (1933), παραγωγής UFA, με πρωταγωνίστρια τη διάσημη τότε ηθοποιό Ρενάτε Μύλλερ. Για την ιστορία αξίζει να πούμε ότι η Μύλλερ είχε αρνηθεί να συμμετάσχει σε προπαγανδιστικές ταινίες της ναζιστικής Γερμανίας, γεγονός που πιθανόν να ήταν και η αιτία του πρόωρου, αιφνίδιου θανάτου της. Δύο χρόνια μετά (1935) ο βρετανός σκηνοθέτης Βίκτορ Σάβιλ δίνει μια αγγλόφωνη βερσιόν του ίδιου θέματος με πρωταγωνίστρια την Τζέσσυ Μάθιους και υπό τον τίτλο "First a girl" ενώ το 1957 ο Καρλ Άντον θα γυρίσει μια έγχρωμη αυτή τη φορά γερμανόφωνη ταινία πάνω στην ίδια ιστορία, με πρωταγωνίστρια τη Γιοχάνα φον Κότσιαν. To 1982 o Μπλέηκ Έντουαρντς θα ανασύρει το υλικό των προηγούμενων ταινιών δίνοντας τη δική του εκδοχή με τον τίτλο Victor Victoria, που το 1983 θα κερδίσει το Όσκαρ καλύτερης μουσικής (Χένρι Μανσίνι). 

Δεκατρία χρόνια μετά την κυκλοφορία της ταινίας του Έντουαρντς, το μιούζικαλ διασκευάζεται για το θέατρο και γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Στον κεντρικό διττό ρόλο θα δοκιμαστούν εκτός από την πρώτη διδάξασα Τζούλι Άντριους και η Λίζα Μινέλλι και η Ράκελ Ουέλς. Στην Ελλάδα το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο το 1983 (στον απόηχο της επιτυχίας της ταινίας του Έντουαρντς) με πρωταγωνίστρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη, σε μια μάλλον ατυχή -τουλάχιστον από μουσική άποψη- απόπειρα μεταφοράς του γερμανικού πρωτότυπου στη σκηνή, και χρόνια αργότερα με τη Μιμή Ντενίση στην αυθεντική θεατρική μορφή με την οποία παίχτηκε στο Broadway.

Φέτος το Victor / Victoria παρουσιάζεται σε μια πλούσια, φιλόδοξη παραγωγή στο θέατρο Pantheon της οδού Πειραιώς σε απόδοση κας Μυρτούς Κοντοβά, σκηνοθεσία κου Απόλλωνα Παπαθεοχάρη και πρωταγωνίστρια την κα Εβελίνα Παπούλια. 

Πρόκειται για ένα δύσκολο μιούζικαλ που στηρίζεται πάνω σε ένα κομβικό σημείο μεταμόρφωσης και το οποίο αν δεν πετύχει προδίδει το όλο εγχείρημα. Μια μεταμόρφωση από γυναίκα σε άντρα και το αντίστροφο στο οποίο καθοριστικό ρόλο παίζουν o make-up artist, ο ενδυματολόγος, ο σκηνοθέτης αλλά και η ικανότητα της πρωταγωνίστριας να χειριστεί με πειστικότητα τη γρήγορη εναλλαγή των φύλων με τους αντίστοιχους συμπεριφορικούς και κινησιολογικούς κώδικες, ειδικά στις σκηνές που τη θέλουν με αντρική εμφάνιση να βιώνει, ως γυναίκα, τον απόλυτο έρωτα. Επιπλέον τα ατμοσφαιρικά και οργανικά δεμένα με την εποχή και το στυλ του έργου τραγούδια του Χένρι Μανσίνι αποδεικνύονται τεχνικά δύσκολα, ενώ οι απαιτητικές χορογραφίες που δημιούργησε ο Ρομπ Μάρσαλ για την παράσταση του Broadway (1995) είχαν ήδη θέσει ψηλά τον πήχη για τους χορογράφους και χορευτές που θα επακολουθούσαν. Τέλος, όπως σε όλα σχεδόν τα μιούζικαλς απαιτούνται καλοί ρυθμοί στην εναλλαγή των σκηνών, σωστή διαχείριση των "γκρουπαρισμάτων" και προσεκτική απόδοση των μερών πρόζας με τη χρήση του μικροφώνου-ψείρας, το οποίο μπορεί ενίοτε να αποδειχτεί καταστροφικό για τη συνοχή μιας παράστασης.

Όλα αυτά τα θέματα φαίνεται να λειτουργούν άψογα στην παράσταση του Pantheon και το αποτέλεσμα να καθίσταται αντάξιο αντίστοιχων παραγωγών του West-End και του Broadway. Υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του κου Απόλλωνα Παπαθεοχάρη έχουμε ένα θέαμα με πολύ καλή ροή, με ανάγλυφη τυπολογία προσώπων χωρίς περιττές διογκώσεις, προσεκτικές κλιμακώσεις και αποσυμπιέσεις της σκηνικής έντασης, μεστό χώρο στις σκηνές με εσωτερικότητα και συνδυασμούς τεχνικών από το μπουρλέσκ του βωβού κινηματογράφου και τους γρήγορους ρυθμούς του vaudeville και του boulevard. Οι χορογραφίες της κας Chali Jennings έχουν ενέργεια, ένταση, πολυμορφία τεχνικών και συνδυασμών, αισθητική και χάρη ενώ οι σκηνογραφίες του κου Μανώλη Παντελιδάκη προσδίδουν στη σκηνή θεαματική λάμψη αφήνοντάς την, ωστόσο, να "αναπνέει" ως λειτουργικός χώρος. Τα κοστούμια του κου Απόλλωνα Παπαθεοχάρη δίνουν μια προωθημένη πινελιά στο στυλ της εποχής του έργου προβάλλοντας το chic και όχι το kitsch ενώ οι φωτιστικές δημιουργίες του κου Γιώργου Τέλλου "ντύνουν" τις σκηνές με ζεστές ατμόσφαιρες και εντυπωσιακά χρώματα. Όσο για την πολυμελή ορχήστρα υπό τη διεύθυνση εναλλάξ του κου Αλέξιου Πρίφτη και κας Λίας Βίσση, αποδίδει τα κλασικά τραγούδια και μουσικά μέρη του έργου με άριστη αίσθηση των ρυθμών και υπαγορεύει με όλους τους χαρακτηριστικούς τόνους τη σκηνική δράση.

Η κα Εβελίνα Παπούλια στο ρόλο της Βικτώρια Γκραντ, κερδίζει επάξια το στοίχημα ενός ρόλου απαιτητικού που κινείται σε μια πολύ λεπτή ισορροπία και ανά πάσα στιγμή μπορεί να εκτροχιαστεί στις περιοχές της καρικατούρας. Η πρωταγωνίστρια εδώ κυριολεκτικά τον δαμάζει, τον κάνει δικό της και με χειρισμό απόλυτης ακρίβειας και υποδειγματικό αυτοέλεγχο, ερμηνεύει τις γρήγορες εναλλαγές του προσδίδοντάς του ολοκληρωμένο χαρακτήρα, αρμονία και συνεκτικότητα. Η δε ερμηνεία της τόσο στα χορευτικά όσο και στα τραγουδιστικά μέρη, τεχνικά άρτια, χωρίς ίχνος εκπτώσεων και υπερβολής, ολοκληρώνουν μια καθόλα επαγγελματική παρουσία.

Απολαυστικός και με ευέλικτη σκηνική παρουσία, ακαριαίο ατακαδόρικο χιούμορ και εξαιρετική απόδοση των τραγουδιών ο Τόντι του κου Ζουγανέλη και και με το χαρακτηριστικό φλέγμα του σκληρού παίχτη που τα παίζει όλα για όλα -ακόμα και να παραδοθεί στον κεραυνοβόλο, αινιγματικό του έρωτα- ο Κινγκ Μάρσαντ του κου Γιάννη Στάνκογλου. H κα Θεοδώρα Τζήμου ερμηνεύει επιδέξια την υστερική λολίτα των '30s Νόρμα, αν και στο κλασικό μουσικοχορευτικό νούμερο Chicago Illinois, στο οποίο είχε "κρεάρει" η Λέσλυ Αν Ουώρεν, χρειαζόταν καλύτερη φωνητική πρετοιμασία, ενώ ο κ. Γιώργος Κοψιδάς ερμηνεύει φυσικά και με ιδιαίτερο στυλ τον μπράβο του Κινγκ που κάνει outing πέφτοντας θύμα παρεξήγησης και ο κ. Δημήτρης Φραγκιόγλου ως Ανρί Λαμπίς δημιουργεί μια καλοστημένη γκροτέσκ φιγούρα. Τα υπόλοιπα μέλη του θιάσου ακολουθούν πιστά τους σκηνοθετικούς ρυθμούς συμβάλλοντας όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά σε ένα, από κάθε άποψη, υψηλού επιπέδου θέαμα.

 

Τελευταία τροποποίηση στιςΤρίτη, 26 Απρίλιος 2016 18:33
(4 ψήφοι)

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:

« Βάσσα Ζελεσνόβα Καγκουρώ »

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.