Ο Θάνατος και ο Αγρότης


Μόλις ένα μήνα μετά την παρουσίασή του στην Comédie de Genève, σε σκηνοθεσία της Simone Audemars, το θρυλικό ποίημα του Johannes von Tepl (1350-1414) "Der Ackermann aus Böhmen" ήρθε τον περασμένο Απρίλιο στην Ελλάδα δραματοποιημένο δια χειρός κας Ρούλας Πατεράκη στο θέατρο Faust, υπό τον τίτλο "Ο Θάνατος και ο Αγρότης", και ανοίγει, με μερικές ακόμη παραστάσεις, τη χειμερινή θεατρική περίοδο.

Γραμμένο το 1401 από ένα γραφέα της καγκελαρίας της Πράγας και αργότερα διευθυντή του σχολείου της κωμόπολης Saaz της Βοημίας, το "Der Ackermann aus Böhmen" είναι ένα διαλογικό bras-de-fer ανάμεσα σε έναν αγρότη που χάνει πρόωρα την πολυαγαπημένη του σύζυγο και το Θάνατο που την παίρνει μαζί του.

Προάγγελος, για πολλούς, της Αναγέννησης και του Ουμανισμού, του Εrasmus και του Μοre, o Johannes von Tepl, με αυτό το έργο του, αναμοχλεύει τις καθιερωμένες πεποιθήσεις για την τάξη και την ισορροπία του κόσμου. Εδώ ο Θάνατος με σαρκίο ανθρώπινο, γίνεται ένα πνεύμα μυστήριο, περιχαρακωμένο στο σύμπαν του, διεκδικώντας σθεναρά τα απαραβίαστα όριά του άλλοτε ως μαινάδα, άλλοτε με γοητευτικά παιχνιδίσματα, εμμονικές παρακρούσεις αλλά και σοφιστική δωρικότητα κάθε φορά που εκφέρει τον ορθό λόγο, μια αντιστικτική τομή απέναντι στα συναισθηματικών ερεισμάτων επιχειρήματα και το πρωτόγονο θυμικό του απελπισμένου πενθούντος ανδρός.

Μέσα σε μια ιδρυματική σκηνική ατμόσφαιρα με ψυχρούς φωτισμούς, οι δύο πρωταγωνιστές επιδίδονται σε μια εξαντλητική όσο κι ενδιαφέρουσα διαλεκτική αντιπαράθεση το απαύγασμα της οποίας δεν είναι παρά η επίγνωση και η συνειδητοποίηση της νομοτελειακής αρχής που διέπει τον κόσμο και τη σχέση των όντων με αυτόν. Μια επίγνωση που πραγματώνεται μέσα από τους ψυχικούς σπασμούς του παλαιού ανθρώπου που βλέπει την ύπαρξή του σε συνάρτηση μόνο με τις αισθήσεις και τα αισθήματα, αδυνατώντας να την εντάξει ως ψηφίδα στο θαύμα της οικουμενικής κοσμογονίας.

Η κα Πατεράκη δίνει έναν εξαίσιο και με ποιητική χροιά Θάνατο, χωρίς τη μακάβρια περιβολή και τη σημειολογία του σκότους αλλά με μια (σε αντιδιαστολή με την απεχθή στην κοινή συνείδηση εικόνα του) συμφιλιωτική συμπεριφορά, που συνδυάζει συστολή, χάρη αλλά και ευφυία, και όλα αυτά μέσα σε ένα ατλάζι γοητευτικού μυστικισμού.

Ο κ. Συσσοβίτης, με καλοκουρδισμένη στεντόρεια φωνή και ανάγλυφη σωματικότητα, είναι η απελπισμένη ανθρώπινη ύπαρξη, η διαρκώς κραδαίνουσα εντός των περατών ορίων που δύναται να διανοηθεί. Με εκρήξεις οργής και βαθιές καταστολές περισυλλογής εκπροσωπεί, σε όλη την επίπονη διαδικασία, τη χειραφέτηση του ανθρώπινου γένους μπροστά στο φοβερό άγνωστο, το θάνατο, μια πυξίδα, ωστόσο, που δείχνει προς την κατεύθυνση του μεγαλείου της ζωής.

Εποικοδομητική επίσης η συμβολή τόσο του κ. Νίκου Μακράκη που ενδύει ηχητικά, επί σκηνής, την όλη ατμόσφαιρα όσο και η αυστηρή, σημαίνουσα παρουσία της κας Τασίας Σοφιανίδου.

 

 

Τελευταία τροποποίηση στιςΠέμπτη, 17 Μάρτιος 2016 15:24
(10 ψήφοι)

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:

« Ο Άρντεν πρέπει να πεθάνει Βάσσα Ζελεσνόβα »

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.