Κριτική | Evita


Τέσσερα χρόνια πριν την κρίση στα Φώκλαντ κι ενώ η Θάτσερ αναρριχάται στην πρωθυπουργία, το hit του West-End αναδεικνύεται η Εvita των Andrew Lloyd Webber και Τim Rice. Τυχαίο; Ίσως. Το σίγουρο είναι πάντως πως ο μύθος της Εύας Ντουάρτε, της θρυλικής Santa Evita των Αργεντίνων ντεσκαμιζάδος έμελλε να επικρατήσει και να διαμορφώσει το πολιτικό credo του περονισμού, που διαχρονικά -και για πόσο ακόμα άραγε;- ευαγγελίζεται την ήπια αλλαγή των συσχετισμών προς όφελος των κοινωνικά  αποκλεισμένων. Μια πολιτική παρακαταθήκη που αναμφισβήτητα, όμως, συνοδεύτηκε από άμετρο λαϊκισμό, διασπάθιση δημόσιου χρήματος, νεποτισμό, φαυλοκρατία και φίμωση του Τύπου…

Με αιχμή του δόρατος την εμβληματική προσωπικότητα της Εβίτα, ο Tim Rice στήνει επιδέξια και με αίσθηση σκηνικής οικονομίας ένα ροκ Stationnendrama, που κυμαίνεται από τις παρυφές του λαϊκού σινερομάντζου έως την περιοχή του πολιτικού θέατρου και του σύγχρονου μελοδράματος που τροφοδοτεί η άνοδος, η πτώση και το άδοξο πρόωρο τέλος της ηρωΐδας.

Περιέργως οι δημιουργοί της Εvita ποτέ δεν επιδίωξαν την προσέλκυση σταρς για την από σκηνής ενσάρκωση του κεντρικού προσώπου. Η πρώτη διδάξασα Elaine Page επελέγη κατόπιν εξαντλητικών ακροάσεων ενώ η Evita του Broadway, Patti LuPone, έχει να θυμάται με πικρία πως όφειλε στη σκηνή να είναι σταρ αλλά στα παρασκήνια μία από το chorus, συμπληρώνοντας μάλιστα ότι οι υψηλές φωνητικές απαιτήσεις του ρόλου προδίδουν έναν… μισογύνη συνθέτη!

Μετά από 35 χρόνια η Εvita επιστρέφει στην Ελλάδα με τις καλύτερες προδιαγραφές σε μια παραγωγή επιπέδου West End. O Δημήτρης Μαλισσόβας τοποθετεί το όλο εγχείρημα στις αντικειμενικές του βάσεις πέρα από επικοινωνικές και άλλες εκζητήσεις, εστιάζοντας σε ένα δυναμικό ταλαντούχων, κατηρτισμένων καλλιτεχνών με ενθουσιασμό αλλά, κυρίως, με επίγνωση των απαιτήσεων και του χώρου που αναλογεί στον καθένα. Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης δίνουν επιπλέον πρόσημα για τη σκηνική και ακουστική απόδοση του έργου ενώ σε επίπεδο ερμηνείας η Νάντια Μπουλέ ως Εβίτα αποδεικνύεται άψογη σε όλα τα επίπεδα του ρόλου, από φιλόδοξη νεανίσκη, ερωμένη, επίδοξη σταρ, πρώτη Κυρία αλλά και ως τραγικός άνθρωπος, έκθετος στην επέλαση της Μοίρας. Η καθόλα άρτια παρουσία του Αιμιλιανού Σταματάκη στο ρόλο του αφηγητή-Τσε Γκεβάρα τον βάζει να αναμετράται επάξια με καταγεγραμμένες ερμηνείες των Wilkinson, Essex και Patinkin, ενώ ο βαρύτονος Μιχάλης Ψύρρας ως Χουάν Περόν προσφέρει ένα δείγμα πραγματικά υψηλής Τέχνης. Με όλη την αύρα του κλασικού λατίνου τροβαρούδου των 40’s o Μαγκάλντι του Άλεξ Οικονόμου, συγκινητική στην άρια της ερωμένης του Περόν η Μαρία Δελετζέ και με σκηνική αυτοκυριαρχία και ταπεραμέντο οι Ίαν Στρατής και Άρης Πλασκασκοβίτης. Φωτισμοί επικού θεάτρου (Αλ. Γιάνναρος), σύγχρονες χορογραφίες (Ν. Μαριάνος), εξαιρετική ενορχήστρωση (Αλ. Πρίφτης) και εμπεριστατωμένη δραματολογική επεξεργασία (Μ. Παναγιωτοπούλου) συμπληρώνουν μια παραγωγή-υπόδειγμα του διάσημου έργου.

Τελευταία τροποποίηση στιςΤετάρτη, 07 Ιούνιος 2017 18:49
(2 ψήφοι)

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:

« Κριτική | Θερισμός Κριτική | Ο πίθηκος του Κάφκα »

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.