Κριτική | Λεωφορείο ο Πόθος


Ρεαλιστής στην αποτύπωση του πολιτικοκοινωνικού κατεστημένου, νατουραλιστής εστιάζοντας στο ασυμβίβαστο ατόμου-περιβάλλοντος, ποιητής σμιλεύοντας την υπερβατική φύση των προσώπων του, συμβολιστής δίνοντας στην ποίησή του τη μελαγχολική λάμψη ονειρικών εικόνων, ο Τέννεσση Ουΐλλιαμς εκπροσωπεί ένα δραματουργικό ιδίωμα τόσο σύνθετο όσο και αδιαίρετο.

Η Μπλανς Ντυμπουά του, κράμα λεπταισθησίας και σκληρότητας, αποτελεί επιτομή και αφετηρία, λίγο-πολύ, των γυναικείων ρόλων που θα εμπνευστεί στη συνέχεια. Τραγική ύπαρξη, αποτέλεσμα θραυσμάτων νοσηρής κληρονομικότητας, πεπτωκυΐας κοινωνικής θέσης συνοδευόμενης από έναν αχαλίνωτο προσωπικό εκφυλισμό με μοιραία έξοδο την παράκρουση, η Μπλανς στοιχειώνει ανεξίτηλα την πινακοθήκη των κολασμένων ψυχών της αμερικάνικης δραματουργίας.

Στην παράσταση του Σύγχρονου Θεάτρου η σκηνοθέτης Ελένη Σκότη διατηρεί συμπαγή το ρεαλισμό επιτρέποντάς του, ωστόσο, να παίρνει ανάσες μέσα από τους αέρινους ποιητικούς συμβολισμούς του Ουΐλλιαμς. Η Μπλανς της Κόρας Καρβούνη, ακριβής αναλογία αισθαντικότητας και «ξύλινης» ακαμψίας συστήνεται προοδευτικά μέσα από αντιφάσεις και ανεξάλειπτα στίγματα και αποσυντίθεται ώριμη πια στα μάτια του κοινού ως ένας αναπόσβεστος λογαριασμός διαρκείας σε αυτόν τον κόσμο. Απέναντί της, ο Στάνλευ του Γιάννη Τσορτέκη εκπροσωπεί τον αχειφαρέτητο από άγρια ένστικτα, εν υπνώσει και υπό την επήρεια ενός αυτοματικού, υλιστικού συστήματος άνθρωπο που πασχίζει νευρωτικά να διατηρήσει, ως φύλλο συκής, την επικυριαρχία του, ενώ η Στέλλα της Ηλιάνας Μαυρομάτη μεταφέρει την αίσθηση μιας χαρακτηριστικής θαμπάδας από την επίγνωση για ανάγκη καταφυγής στον πραγματισμό, τη συνθηκολόγηση, την απάθεια. Ανάγλυφες ψηφίδες ανθρωπογεωγραφίας του αμερικάνικου νότου του συντηρητισμού, της φαλλοκρατίας, του φόβου, της υστερίας, των ανερμάτιστων αντιδράσεων και της παράδοσης στη δίνη ενός αναισθησιογόνου μικρόκοσμου ο Μιτς-Γιώργος Δάμπασης και η Γιούνις-Αθηνά Αλεξοπούλου. Ήχοι-παραφθαρμένες αρμονίες (Κωστής Χαραμουντάνης) αναφορές σε έναν κλονισμένο ψυχισμό και νου, «συνωμοτικοί» φωτισμοί μιας βραδυφλεγούς, ναρκοθετημένης ατμόσφαιρας σκοτεινών πτυχώσεων (Αντώνης Παναγιωτόπουλος), λειτουργικά οριοθετημένες σκηνικές περιοχές παρακμής και μιζέριας μεταξύ της «αρένας» των Κοβάλσκι και του λουτρού της καθαρτικής μοναξιάς της Μπλανς και ευφάνταστα τραγική ενδυματολογική σημειολογία (Γιώργος Χατζηνικολάου), συμπληρώνουν οργανικά μια μεστή «ανάγνωση» ρεαλιστικής ακτινογράφησης, με προσεγμένα και διακριτικά κοντραπούντα λυρισμού δίχως διαβρωτική ή παραμορφωτική επενέργεια.

Τελευταία τροποποίηση στιςΚυριακή, 16 Απρίλιος 2017 11:10
(2 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.