Κριτική | Αυγά μαύρα


O Αντώνης Αντωνίου παρουσιάζει για μια ακόμη χρονιά, και σε δική του σκηνοθεσία, το έργο του Διονύση Χαριτόπουλου "Αυγά μαύρα", στη "Θεατρική Σκηνή" της οδού Νάξου. Το έργο είχε παρουσιαστεί στο παρελθόν ξανά στο ίδιο χώρο.

Το έργο πραγματεύεται τη διαρρηγμένη, από τον εμφύλιο πόλεμο, σχέση δύο αδελφιών καθώς προσπαθούν να ανασυστήσουν θύμησες, που η εθνική τραγωδία άφησε ανεξίτηλα πάνω τους, και να καλύψουν απεγνωσμένα κενά αυτογνωσίας, βιωμάτων και σχέσεων. Κουβαλώντας μέσα τους ερωτηματικά και σκόρπιες βασανιστικές εικόνες αλλά και ενοχές, ξετυλίγουν το κουβάρι της ατομικής μνήμης που απλώνεται και αποκτά διαστάσεις συλλογικής, έτσι ώστε καθένας από εμάς να γίνεται μια ψηφίδα του γλαφυρού, και με κρυφή ποιητικότητα, δραματικού αφηγήματος.

Σε μια σκηνική δημιουργία (Νίκος Κασαπάκης) που δεσπόζει ένα γκρίζο φόντο, δηλωτικό των σκοτεινών εμπειριών που ανασύρονται από το βάθος της μνήμης και μιας μικροαστικής τραπεζαρίας γύρω από την οποία ξεκαθαρίζονται οι λογαριασμοί και οι εκκρεμότητες μιας ολόκληρης ζωής, οι δύο πρωταγωνιστές δίνουν με ένα ρεσιτάλ υποκριτικής, μια μάχη στήθος με στήθος με ταλαντώσεις και κορυφώσεις, που θα οδηγήσουν στην τελική συμφιλίωση. Την όλη ατμόσφαιρα συνοδεύουν διακριτικά οι μουσικές υπαγορεύσεις της Ελένης Καραΐνδρου και οι εστιάζοντες φωτισμοί της Χριστίνας Θανάσουλα.

Ο Αντώνης Αντωνίου, στο ρόλο του Σπύρου, αγγίζει με την αυθεντικότητα, την αμεσότητα και την πολυσχιδή εκφραστική κλίμακα του λόγου του, ενώ στην αφήγηση των ζοφερών εμπειριών γίνεται ένα τα γεγονότα, ένα ζωντανό βίωμα, σαν να υπερίπταται του χώρου και να γίνεται ο ίδιος, Προμηθέας της ιστορικής μνήμης.

Η Νατάσα Ασίκη είναι η Μαρία που έρχεται από το ένα σκληρό παρελθόν μην έχοντας στις αποσκευές της τις αναγκαίες αλήθειες και τις απαντήσεις στα εναγώνια ερωτήματά της. Χωρίς ταυτότητα, χαμένη στο βάθος της ιστορίας, ανάμεσα σε γεγονότα και σκόρπιες αφηγήσεις και μνήμες, αξιώνει μάταια αυτό που στερήθηκε: τη ζωή της. Με μια δωρική θλίψη, με διακεκομμένους ενοχικούς λυγμούς και με πραγματικά δάκρυα, δάκρυα ψυχής, έρχεται τελικά πρόσωπο με πρόσωπο με την αλήθεια και τη λύτρωση της συμφιλίωσης.

Ο εμφύλιος πόλεμος που στοιχειώνει τις μνήμες μας και, διαχρονικά, μας ακολουθεί κατά πόδας δεν ήταν, απλά, μια σύγκρουση πολιτική και ιδεολογική. Ήταν μια σύγκρουση δύο κοσμοθεωριών που ερχόταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα από το έρεβος της ιστορίας και εκδηλώθηκε σαν ανεπιθύμητη ενέργεια, ένα "κακό σπυρί", μετά τη μεγάλη αρρώστια που βίωσε το Έθνος μας κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το χειρότερο είναι ότι οι πληγές του δεν επουλώθηκαν ποτέ, ούτε υπήρξε πλήρης αποκατάσταση μέσα από το φάσμα του πολιτικού πολιτισμού και τις ιδεολογικές μορφοποιήσεις. Και το αίσθημα της μη δικαίωσης για πολλούς παρέμεινε να πλανάται μετέωρο και βασανιστικά υποβόσκον μέσα στο ρου της ιστορίας. Το έργο του Διονύση Χαριτόπουλου, όμως, έρχεται σα βάλσαμο και, χωρίς δογματισμούς, απελευθερώνει μια, σχεδόν, μεταφυσική ενέργεια που καταφέρνει να ενώσει ψυχές μέσα από την επώδυνη αναψηλάφηση των αναμνήσεων.

Τελευταία τροποποίηση στιςΤετάρτη, 24 Μάιος 2017 17:11
(2 ψήφοι)

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:

« Κριτική | Αγαπητή Ελένα Κριτική | Θερισμός »

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.