• Αρχική
  • Άρθρα
  • Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2016 | Μήνυμα από τον Ανατόλι Βασίλιεφ

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2016 | Μήνυμα από τον Ανατόλι Βασίλιεφ


Έχουμε ανάγκη το θέατρο;

Οι χιλιάδες απογοητευμένοι επαγγελματίες του θεάτρου και τα εκατομμύρια που κουράστηκαν από αυτό αναρωτιούνται.

Αναγκαίο γιατί;

Ασήμαντη στις μέρες μας μοιάζει πια η σκηνή δίπλα στις πόλεις και τις Πολιτείες όπου κάθε μέρα παίζονται οι τραγωδίες της πραγματικής ζωής.

Τι σημαίνει το θέατρο για εμάς;

Τα χρυσοποίκιλτα θεωρεία και οι εξώστες της σάλας, οι βελούδινες πολυθρόνες, οι λαμπρές φωνές των ηθοποιών ή, αν όχι, κάτι διαφορετικό: Μαύρα κουτιά γεμάτα λάσπη κι αίμα κι εντός τους ένα σωρό από οργισμένα γυμνά κορμιά.

Τι είναι σε θέση να μας πει;

Τα πάντα! Τα πάντα μπορεί το θέατρο να μας πει.

Πως στον παράδεισο κατοικεδρεύουν οι θεοί, πως στα ξεχασμένα υπόγεια σπήλαια σαπίζουν οι φυλακισμένοι, πως μπορεί το πάθος να μας ανυψώσει, πως η αγάπη μπορεί να συντρίψει, πως αχρείαστοι είναι για τον οποιοδήποτε οι καλοί σαμαρείτες, πως η θλίψη ζει και βασιλεύει, πως ενώ κάποιοι ζουν στα διαμερίσματά τους παιδιά μαραζώνουν σε καταυλισμούς της προσφυγιάς, πως χρέος όλων τους είναι να γυρίσουν πίσω μέσα στην έρημο και πως μέρα με τη μέρα αποχωριζόμαστε βίαια τους αγαπημένους μας. Τα πάντα μπορεί το θέατρο να μας πει.

Το θέατρο ήταν πάντοτε εδώ και θα υπάρχει αιώνια.

Και εδώ και 50 με 70 χρόνια το'χουμε περισσότερο ανάγκη. Όντως, ρίξτε μια ματιά σε όλες τις δημόσιες τέχνες και θα δούμε πως μόνο το θέατρο μπορεί να μεταδώσει: από στόμα σε στόμα μια λέξη, ένα βλέμμα από ένα μάτι σε ένα άλλο, μια χειρονομία από χέρι σε χέρι, και από σώμα σε σώμα. 

Το θέατρο δεν έχει ανάγκη από μεσίτες για να δουλέψει με τις ανθρώπινες υπάρξεις. Συνιστά το πιο διάφανο κομμάτι του φωτός, ούτε στο Βορρά ανήκει ούτε στο Νότο, ούτε στην Ανατολή ούτε στη Δύση- ω όχι, είναι η ουσία του φωτός που λάμπει στις τέσσερις άκρες του κόσμου, ευθύς αμέσως αισθητό από τον καθένα, είτε του είναι εχθρικό είτε φιλικό. Και χρειαζόμαστε ένα θέατρο πολυμορφικό, κάθε λογής θέατρο.

Μα θαρρώ πως από του θεάτρου όλες τις δυνατές μορφές, οι αρχαϊκές του θα αποδειχτούν τώρα ως το κυρίαρχο αίτημα. Το θέατρο υπό τις τελετουργικές μορφές του δεν πρέπει να πολεμά τεχνητά εκείνη των "πολιτισμένων" εθνών. Ο κοσμικός πολιτισμός όλο κι ευνουχίζεται και αυτό που αποκαλούμε "πολιτισμική πληροφορία" σιγά-σιγά αντικαθιστά και εξοστρακίζει τις φυσικές οντότητες και μαζί την ελπίδα μας μια μέρα τελικά να τις συναντήσουμε.

Όμως σήμερα βλέπω πιο καθαρά: Το θέατρο ανοίγει διάπλατα τις πόρτες του. Ελεύθερη είσοδος για όλους. Tα γκάτζετ και οι υπολογιστές στον αγύριστο - Πηγαίνετε στο θέατρο!

Πιάστε σειρές ολόκληρες και θεωρεία, ακούστε και δείτε εικόνες ζωντανές! - Μπροστά σας είναι το θέατρο, μην το αγνοείτε και μην χάνετε την ευκαιρία να συμμετέχετε σ'αυτό- πιθανόν την πιο ανεκτίμητη ευκαιρία που μοιραζόμαστε μέσα στις μάταιες και με βιάση ζωές μας.

Κάθε λογής θέατρο χρειαζόμαστε.

Μονάχα μια μορφή θεάτρου στα σίγουρα δεν είναι αναγκαία για τον καθένα. Το θέατρο των πολιτικών παιχνιδιών, ένα θέατρο της "πολιτικής φάκας", ένα θέατρο των πολιτικάντηδων, ένα θέατρο από πολιτική κενό. Αυτό που αλήθεια δεν έχουμε ανάγκη είναι ένα θεάτρο του τρόμου της καθημερινότητας. Είτε ατομικά  είτε συλλογικά, αυτό που δε χρειαζόμαστε είναι το θέατρο των πτωμάτων και του αίματος στους δρόμους και στις πλατείες, στις πρωτεύουσες και τις επαρχίες, ένα υποκριτικό θέατρο των σπαραγμών ανάμεσα σε θρησκείες και εθνικές ομάδες...

Ανατόλι Βασίλιεφ

 

Μετάφραση: Γιώργος Παπαγιαννάκης

Τελευταία τροποποίηση στιςΚυριακή, 27 Μάρτιος 2016 20:13
(0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.