• Ο πολιτισμός των χώρων

    Ο πολιτισμός των χώρων

  • Εκλογές ΣΕΗ : Αλλαγή πλεύσης ή αλλαγή λεοντής;

    Εκλογές ΣΕΗ : Αλλαγή πλεύσης ή αλλαγή λεοντής;

  • Πολιτισμός: Θεσμικό πλαίσιο εδώ και τώρα!

    Πολιτισμός: Θεσμικό πλαίσιο εδώ και τώρα!

Κριτική Θεάτρου

από τον Γιώργο Παπαγιαννάκη

Η Κριτική Θεάτρου έρχεται να δει τα δρώμενα του θεάτρου και όχι μόνο, με μια ματιά επιστημονική αλλά και διαδραστική, πάντα σε αναφορά με τις ανάγκες του υπάρχοντος κοινού, αλλά και του κοινού που οφείλουμε να διαμορφώσουμε.

Ο πολιτισμός των χώρων

Ο πολιτισμός των χώρων

Μια από τις επικρατούσες νοοτροπίες στο χώρο του θεάτρου στην Ελλάδα είναι ότι η όποια καλλιτεχνική αξία των έργων διαφόρων δημιουργών υπερβαίνει κατά πολύ τη δέουσα ένδειξη σεβασμού προς την προσωπικότητα του θεατή, αναφορικά με τις συνθήκες διεξαγωγής των παραστάσεων. Με πρόσχημα τον αβαγκαρντισμό στη σύλληψη και εκτέλεση πολλών σύγχρονων θεαμάτων των παραστατικών τεχνών γενικότερα, οι θεατές υποβάλλονται σε δοκιμασίες, προκειμένου να καταστούν κοινωνοί αν όχι μιας υψηλής και εμπνευσμένης τέχνης, σίγουρα πάντως μιας επίδειξης εικονοκλαστικών απόψεων. Εξαιρείται, βεβαίως, ο τομέας των περφόρμανς, των οποίων ο σύνθετος επιτελεστικός χαρακτήρας επιβάλλει το άπλωμά τους σε μια πολυτοπικότητα (από φυσικά περιβάλλοντα μέχρι δημόσιους αστικούς χώρους).

Διαβάστε περισσότερα

Εκλογές ΣΕΗ : Αλλαγή πλεύσης ή αλλαγή λεοντής;

Εκλογές ΣΕΗ : Αλλαγή πλεύσης ή αλλαγή λεοντής;

Η πρόσφατη ομολογία της υπουργού Πολιτισμού κ. Λίνας Μενδώνη περί αδυναμίας παροχής αποζημίωσης στο σύνολο του καλλιτεχνικού δυναμικού της χώρας, λόγω της διασύνδεσής μεγάλου μέρους από αυτό με τη «μαύρη αγορά» εργασίας, προσέθεσε έναν ακόμα κρίκο σε έναν αλυσωτό κύκλο έντονης αντίδρασης εκ μέρους των εκπροσώπων της τέχνης. Αυτό το σχεδόν παγιωμένο φαινόμενο της δημόσιας έκφρασης δυσαρέσκειας και αντιπαράθεσης που εκφεύγει συστηματικά της λογικής ενός γόνιμου και πολιτισμένου διαλόγου και ανατροφοδοτείται μέσα από τους παραμορφωτικούς μηχανισμούς των social media και τις φραστικές παρεκτροπές και εκδηλώσεις του θυμικού των κάθε είδους ενδιαφερομένων, σίγουρα δεν περιποιεί τιμή ούτε στο υπουργείο Πολιτισμού ούτε, ασφαλώς, στους ταγούς της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Διαβάστε περισσότερα

Πολιτισμός: Θεσμικό πλαίσιο εδώ και τώρα!

Πολιτισμός: Θεσμικό πλαίσιο εδώ και τώρα!

Η διαδικτυακή καμπάνια «Support Art Workers» που ενέσκηψε εν μέσω lockdown και δεινής αμηχανίας των ανθρώπων του πολιτισμού για τις δυνατότητες επιβίωσής τους, αποδείχθηκε μια εξεγερτική  κραυγή απελπισίας, την οποία εναγκαλίστηκαν, προφρόνως, φυσικά πρόσωπα, φορείς και συλλογικότητες, ψύχραιμοι παρατηρητές των τεκταινομένων και ένθερμοι «παρτιζάνοι» των δικαιωμάτων των καλλιτεχνών, υπενθυμίζοντας στην Πολιτεία ότι οφείλει να εγκύψει με ενδιαφέρον στην πολυμορφία των προβλημάτων των ανθρώπων της τέχνης και, ευρύτερα, του πολιτιστικού τομέα. Ωστόσο, αυτή η ομόθυμη αντίδραση εξέβαλε και σε περαιτέρω πρωτοβουλίες, εκ μέρους της ηγεσίας του Υπουργείου Πολιτισμού, που υποδήλωναν, εμμέσως πλην σαφώς, τη βούληση για μια θεσμική διευθέτηση χρόνιων προβλημάτων και όχι για μια, υπό το κράτος μιας γενικευμένης εξανάστασης, θωράκιση, μικρών ή μεγάλων, συντεχνιακών συμφερόντων. 

Διαβάστε περισσότερα

What trade art thou?

What trade art thou?

Αυτή η χαρακτηριστική ερώτηση (μεταφρ. «ποια είναι η τέχνη σου;») που απευθύνεται κατ’επανάληψη στην πρώτη σκηνή της πρώτης πράξης του σαιξπηρικού «Ιουλίου Καίσαρα», μέσα στις τρέχουσες συντεταγμένες που διαμορφώνουν το εγχώριο πολιτισμικό τοπίο,  θα μπορούσε να επέχει θέση τίτλου, δηλωτικού μιας κακοδαιμονίας που κατατρώγει τα σπλάχνα του χώρου των παραστατικών τεχνών: τους όρους προσδιορισμού και κατοχύρωσης της επαγγελματικής ταυτότητας των ταγών της τέχνης.

Διαβάστε περισσότερα

Η υπουργός και οι ματαδόρ του Πολιτισμού

Η υπουργός και οι ματαδόρ του Πολιτισμού

Η πρόσφατη ομολογία της υπουργού Πολιτισμού κ. Λίνας Μενδώνη περί αδυναμίας παροχής αποζημίωσης στο σύνολο του καλλιτεχνικού δυναμικού της χώρας, λόγω της διασύνδεσής μεγάλου μέρους από αυτό με τη «μαύρη αγορά» εργασίας, προσέθεσε έναν ακόμα κρίκο σε έναν αλυσωτό κύκλο έντονης αντίδρασης εκ μέρους των εκπροσώπων της τέχνης. Αυτό το σχεδόν παγιωμένο φαινόμενο της δημόσιας έκφρασης δυσαρέσκειας και αντιπαράθεσης που εκφεύγει συστηματικά της λογικής ενός γόνιμου και πολιτισμένου διαλόγου και ανατροφοδοτείται μέσα από τους παραμορφωτικούς μηχανισμούς των social media και τις φραστικές παρεκτροπές και εκδηλώσεις του θυμικού των κάθε είδους ενδιαφερομένων, σίγουρα δεν περιποιεί τιμή ούτε στο υπουργείο Πολιτισμού ούτε, ασφαλώς, στους ταγούς της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Διαβάστε περισσότερα

Θέατρο και Μέσα

Θέατρο και Μέσα

Η υγειονομική κρίση και η αναστολή κάθε είδους καλλιτεχνικής δραστηριότητας κινητοποίησε αρκετούς θεατρικούς οργανισμούς να θέσουν σε εφαρμογή τη δωρεάν ή έναντι συμβολικού αντιτίμου μετάδοση θεατρικών παραστάσεων μέσω διαδικτύου. Πρωτοβουλία καθόλα σεβαστή και επαινετέα, καθώς σε συνθήκες κατ’οίκον εγκλεισμού η διατήρηση μιας οποιασδήποτε μορφής επαφή με τα έργα του πολιτισμού μόνο ευεργετική θα μπορούσε να αποδειχθεί. Ωστόσο, αυτή η πρακτική που επισυμβαίνει μέσα σε ειδικές περιστάσεις, αναδεικνύει και ορισμένα πολιτικής υφής ζητήματα που, υπό «κανονικές» συνθήκες, παρακάμπτονται συστηματικά, όπως, για παράδειγμα, την αδυναμία πρόσβασης ενός σημαντικού μέρους του πληθυσμού (περίπου του 50%) στο μεγαλύτερο τμήμα της εγχώριας καλλιτεχνικής δραστηριότητας (αποτέλεσμα, αναμφίλεκτα, ενός ετεροβαρούς και ηχηρά μεροληπτικού σχεδιασμού της πολιτιστικής ζωής), την παντελή έλλειψη μιας δυναμικής στρατηγικής αποκέντρωσης της τέχνης στην περιφέρεια αλλά, επίσης, και την ίδια την ποιοτική αξία αυτών των, εκτάκτου ανάγκης, διαδικτυακά παρεχόμενων μεταδόσεων. Η συγκεκριμένη πρακτική, όμως, θέτει και πιο δομικά ζητήματα, όπως το κατά πόσο το θέατρο, σε μια εποχή τεχνολογικής υπερδιέγερσης, μπορεί, με τη συνδρομή ενός μέσου, να καταστεί αντικείμενο επικοινωνίας ή, ακόμα, το κατά πόσο, οικειοποιούμενο τις ιδιότητές του μέσου που το διακινεί, αφομοιώνεται από αυτό.

Διαβάστε περισσότερα

Επικοινωνιακή βαβέλ και στο βάθος απόγνωση

Επικοινωνιακή βαβέλ και στο βάθος απόγνωση

Η πρώτη ζημία που υπέστη ο καλλιτεχνικός κόσμος προήλθε από τις αντικειμενικές συνθήκες της πανδημίας που ακινητοποίησαν κάθε είδους δραστηριότητα, καλλιεργώντας την ίδια στιγμή ένα αίσθημα βαθιάς αβεβαιότητας. Η δεύτερη και πιο σημαντική ζημία υπήρξε το αποτέλεσμα μιας ανερμάτιστης επικοινωνίας, προερχόμενης άλλοτε από τη στάση αναμονής εκ μέρους της κυβέρνησης και άλλοτε από ποικίλες φωνές που, ενώ επιχειρούσαν να καταδείξουν τυχόν λάθη και παραλείψεις της Πολιτείας, να υπενθυμίσουν τη δεινή θέση στην οποία έχουν περιέλθει οι άνθρωποι της τέχνης και να ασκήσουν πίεση προς την κατεύθυνση μιας, αν όχι ολικής, τουλάχιστον σταδιακής αποκατάστασης της κανονικότητάς τους, συνέβαλαν στη δημιουργία μιας επικοινωνιακής βαβέλ.

Διαβάστε περισσότερα

Θεατρικά Περιοδικά

Θεατρικά Περιοδικά

Η ιστορία των ελεύθερων θεατρικών περιοδικών  και, εν γένει, του θεατρικού Τύπου στην Ελλάδα, πρέπει να αναζητηθεί αρκετά πίσω στο χρόνο. Μια πρώτη προσέγγιση αυτού του είδους περιοδικού Τύπου απαιτεί, παράλληλα, και έναν απαραίτητο διαχωρισμό σε συνάρτηση με τις στοχεύσεις, τη θεματολογία και τη γενικότερη φιλοσοφία των εκάστοτε εκδόσεων, καθώς επίσης και τη χαρτογράφηση των συνθηκών μέσα στις οποίες αποκρυσταλλώθηκε αυτό που ο θεατρικός, και όχι μόνο, κόσμος αντιλαμβανόταν ως φυσιογνωμία θεατρικού περιοδικού: την παρεμβατική παρρησία στα ζητήματα τέχνης, τη σκεπτόμενη στάση, την επαφή με την πρωτοπορία, την τόλμη να αρθρώσουν, ακόμη και σε δύσκολες περιόδους, ρηξικέλευθες απόψεις για επιστημονικά, ιδεολογικά και αισθητικά ζητήματα.

Διαβάστε περισσότερα

"Περιμένοντας τον Γκοντό"

Η πρώτη παράσταση που είδε τα φώτα της σκηνής μετά την περίοδο της καραντίνας, σηματοδότησε την ανάγκη για μια περιπλάνηση στην ενδοχώρα της μπεκετικής ιλαροτραγωδίας και με μια ουδόλως ασυσχέτιστη προς την περιρρέουσα ατμόσφαιρα αναμέτρηση με το μεταφυσικό βάρος της. Άραγε δεν είναι αλήθεια ότι η πρωτόγνωρη εμπειρία αυτής της κρίσης συνιστούσε από μόνη της έναν τόπο χωρίς πρόσωπο, έναν «ου τόπο», μια νεκρή ζώνη στην οποία δέσποζε το επικοινωνιακό χάος και το σκοτεινό, όσο και απροσδιόριστο, είδωλο μιας διαρκώς ανεσταλμένης λύτρωσης από το υπαρξιακό άλγος που γεννά ο τρόμος και ο εγκλεισμός; Μήπως οι απανταχού καταδικασμένοι σε απομόνωση άνθρωποι σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη δεν είχαν να μοιραστούν κάτι από την ακινησία της ζωής του Βλαδίμηρου και του Εστραγκόν; Μήπως η ενδόμυχη προσδοκία τους για έξοδο από το τούνελ δεν προσλάμβανε το χαρακτήρα ενός άλλοθι για μια εσώτερη και πιο δομική παράλυση της ζωής, ενός ζόφου με επίχρισμα ευφρόσυνης ραστώνης;

Διαβάστε περισσότερα

"Όρνιθες" σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα

Οι αριστοφανικές «Όρνιθες» συσφαιρώνονται γύρω από την έννοια ενός «μη τόπου» που συνδέεται οργανικά με ένα συμπαγή πολιτικό προβληματισμό. Σε αυτή τη δημιουργία ο ποιητής επιλέγει συνειδητά να διαγράψει τα όρια μιας σκοτεινής απόστασης ανάμεσα στον εαυτό του και τον πραγματικό κόσμο και, την ίδια στιγμή, να ενθέσει επιδέξια στην ουτοπία του τις κωμικές καταστάσεις και τη σάτιρα, προσδίδοντάς τους μια ευφάνταστη αυθυπαρξία και επιτρέποντάς τους να εκδιπλώνονται σε ένα επάλληλο επίπεδο με ασθμαίνουσα ένταση.

Διαβάστε περισσότερα

"Λυσιστράτη" σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου

Το σύνολο των κωμωδιών του Αριστοφάνη συνιστά μια «ανοιχτή» συνθήκη  που εμπερικλείει εντός της γνωρίσματα και εκφάνσεις του θεάτρου από όλα τα στάδια της εξελικτικής πορείας του, ένα θεματολογικό και τυπολογικό σύμπαν που προοιωνίζεται κατοπινές σελίδες της ιστορίας της δραματουργίας και, με πρωτοφανή διορατικότητα, καίριους προβληματισμούς για το ρόλο και την ουσία του θεατρικού φαινομένου. Η οικουμενικότητα και η διαχρονικότητα των θεμάτων που πραγματεύεται ο Αριστοφάνης (το ζήτημα της ειρήνης, οι έμφυλες σχέσεις, οι πολυπλοκότητες της εξάρτησης του πολίτη από την εξουσία, η ψυχοκοινωνική διάσταση ανάμεσα στους ανθρώπους του άστεως και σε εκείνους της υπαίθρου κ.α.), οι αντιπροσωπευτικοί τύποι με όλα τα διακριτά στοιχεία τους που περιφέρονται σε όλα και τα μήκη και τα πλάτη της παγκόσμιας θεατρογραφίας, ο πυρήνας και το επικάλυμμα των κωμικών μορφών που αποκρυσταλλώνει (της φάρσας, της παρωδίας και της παραβολής), αλλά και οι περίφημες ουτοπίες του, που στην προβληματική και στην εργαλειοθήκη ενός σύγχρονου σκηνοθέτη θα μπορούσαν να απηχούν κάτι από τους «μη τόπους» του Παραλόγου ή, ακόμα ίσως, και οι μακρόσυρτες παραβάσεις των πρώιμων διασωθέντων έργων του, που θα απαντούσαν, εν πολλοίς, στη σημερινή ανάγκη για καταφυγή σε μεταδραματικές πρακτικές, τον αναδεικνύουν σε μια γενεσιουργό δύναμη και, ταυτόχρονα, σε μια επιτομή των μεγάλων σταθμών της διονυσιακής τέχνης.

Διαβάστε περισσότερα

"Πέρσες" σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη

Οι δύο παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου «Πέρσες» του Αισχύλου (σκηνοθεσία, Δημήτρης Λιγνάδης) και «Λυσιστράτη» (σκηνοθεσία, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος) που παρουσιάστηκαν στο αρχαίο θέατρο του Ασκληπιείου εξέπεμψαν διακριτά αισθητικά σήματα, προς την κατεύθυνση διαμόρφωσης μιας ερμηνευτικής ώσμωσης που να απαντά τόσο στην ανάγκη για εναγκαλισμό με οικείες φόρμες όσο και στην εικονοκλασία του προσφιλούς μεταμοντέρνου.

Διαβάστε περισσότερα

Οιδίπους και οι προκλήσεις μιας διακειμενικότητας

Οιδίπους και οι προκλήσεις μιας διακειμενικότητας

Η απόπειρα για σκηνική διαχείριση μιας διακειμενικότητας συνοδεύεται από την ανάγκη να καταστούν σαφή τα ερμηνευτικά προτάγματα του δημιουργού, όπως αυτά προκύπτουν από μια διαδικασία σύνθεσης, αντιδιαστολής, κριτικής θεώρησης ή προτεραιοποίησης αξιοποιούμενων από ποικίλες πηγές οπτικών, επιχειρημάτων και προβληματικών, αλλά και να μεταστοιχειωθεί το συνολικό εγχείρημα σε παραστατικό γεγονός, προκειμένου να υπερασπιστεί το λόγο ύπαρξής του έναντι ενός κοινού με πολλαπλές στοχεύσεις: επιθυμία για μέθεξη, καταβύθιση στη ψευδαίσθηση, ψυχική ένταση, προσήλωση σε ένα διανοητικό ιστό, απόλαυση της εν γένει καλλιτεχνικής φυσιογνωμίας του.

Διαβάστε περισσότερα

Μοναχικές παραστάσεις χωρίς

Μοναχικές παραστάσεις χωρίς "αύρα"

Η περίοδος της καραντίνας ανέδειξε την τάση να διατηρηθεί μια θερμοκρασία στη σχέση του κοινού με το θέατρο, και εν γένει με τις παραστατικές τέχνες, μέσω διαδικτυακών μεταδόσεων μαγνητοσκοπημένων παραστάσεων. Περιώνυμοι καλλιτεχνικοί οργανισμοί, εγχώριοι και ξένοι, επένδυσαν συστηματικά στη συγκεκριμένη πρακτική με σύνθετη στόχευση: το μετριασμό της οικονομικής αιμορραγίας που επέβαλε το υποχρεωτικό lockdown (σε όσες περιπτώσεις προβλεπόταν μετάδοση έναντι καταβολής συνδρομής), την παραμονή του φιλοθεάμονος κοινού σε μια κατάσταση εγρήγορσης (στο βαθμό που δεν παρακωλύεται το συνεχές της παρουσίας της τέχνης στη ζωή του), την άμβλυνση των ψυχολογικών επιπτώσεων που προκάλεσαν οι συνθήκες εγκλεισμού και κοινωνικής απομόνωσης.

Διαβάστε περισσότερα

Το μετανεωτερικό προφίλ του κορονοϊού

Το μετανεωτερικό προφίλ του κορονοϊού

Από τα πρώτα κιόλας στάδια της πανδημίας είχε καταστεί σαφές ότι η πρόσληψη και η κατανόηση αυτού του παγκόσμιου φαινομένου εκ μέρους των πολιτών απανταχού της γης θα συσχετιζόταν από το βαθμό απορρόφησής του από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τις μεθόδους αναπαραγωγής του από αυτά. Ήταν, ως εκ τούτου, επόμενο το διαδίκτυο και η τηλεόραση, οι δύο κατεξοχήν φορείς της μετανεωτερικής αισθητικής των αντιφάσεων, της αποσπασματικότητας, της ασυνέχειας και της εντυπωσιοθηρίας «να σηκώσουν στους ώμους τους» το μεγαλύτερο φορτίο της ιερής αποστολής να καταστεί ένας ολόκληρος πλανήτης, καταδικασμένος σε πρωτοφανείς συνθήκες περιορισμού και τρομοκράτησης, κοινωνός της αλήθειας και μιας, κατά το δυνατόν, αμερόληπτης πληροφόρησης.

Διαβάστε περισσότερα

Οι επιδημίες στο Θεάτρο

Οι επιδημίες στο Θεάτρο

Ο λοιμός των Θηβών στον «Οιδίποδα Τύραννο» (περ. 428 π.Χ.) υπήρξε το πρώτο επιδημικό φαινόμενο που απασχόλησε το παγκόσμιο θέατρο. Ο Σοφοκλής θα ανακαλέσει την οδυνηρή πρόσφατη περιπέτεια του αποδεκατισμού του αθηναϊκού πληθυσμού όχι μόνο για να δημιουργήσει ένα δραματουργικό πυλώνα που, μαζί με το στοιχείο του χρησμού, στερεώνουν το μύθο της τραγωδίας ή, ακόμα, να επιτείνει την τραγικότητα, την εσωτερική δραματικότητα και να προκαλέσει το έλεος, το φόβο, την οργή και την από τραγωδίας ηδονή, αλλά για να σκιαγραφήσει ένα συμβολισμό, σύμφωνα με τον οποίο το ειδικό βάρος της ηθικής κάθε ατομικής πράξης και ευθύνης (πόσω μάλλον όταν πρόκειται για πράξη και ευθύνη εκ μέρους της εξουσίας), αναπόδραστα, μετακυλίεται και αποτιμάται σε ένα συλλογικό πεδίο (εν προκειμένω, σε αυτό της Πολιτείας).

Διαβάστε περισσότερα

Χοντορκόφσκι: πολιτική όπερα χωρίς εισαγωγικά και αστερίσκους

Χοντορκόφσκι: πολιτική όπερα χωρίς εισαγωγικά και αστερίσκους

Κριτική από τον Γιώργο Παπαγιννάκη της όπερας "Χοντορκόφσκι", σε μουσική του Περικλή Λιακάκη και λιμπρέττο της Kristine Tornquist, που παρουσιάστηκε στο ΚΠΙΣΝ.

Διαβάστε περισσότερα

Μεταγωγή: τελετουργία συμβολικού θανάτου

Μεταγωγή: τελετουργία συμβολικού θανάτου

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για την παράσταση του έργου "Μεταγωγή" του Γιώργου Βέλτσου (Θέατρο "Αργώ" - A Small Argo full of Art) σε σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη.

Διαβάστε περισσότερα

Into the Woods: η σκοτεινή εκδοχή της παιδικότητας

Into the Woods: η σκοτεινή εκδοχή της παιδικότητας

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για την παράσταση του μουσικού έργου "Into the Woods" των Stephen Sondheim και James Lapine, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπογδάνου (Eθνική Λυρική Σκηνή, Εναλλακτική Σκηνή ΚΠΙΣΝ).

Διαβάστε περισσότερα

Ο δρόμος περνά από μέσα : λυρικός αποχαιρετισμός στην εφηβεία της μνήμης

Ο δρόμος περνά από μέσα : λυρικός αποχαιρετισμός στην εφηβεία της μνήμης

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση του έργου "Ο δρόμος περνά από μέσα" του Ιάκωβου Καμπανέλλη (Θέατρο "Μικρό Χορν").

Διαβάστε περισσότερα

Georges Feydeau: Ράφτης κυριών - Ξενοδοχείον Ο Παράδεισος - Ψύλλοι στ'αυτιά

Georges Feydeau: Ράφτης κυριών - Ξενοδοχείον Ο Παράδεισος - Ψύλλοι στ'αυτιά

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τις θεατρικές παραστάσεις των έργων του Georges Feydeau "Ράφτης κυριών" (Προσκήνιο), "Ξενοδοχείον Ο Παράδεισος" (Alhambra Art Theatre) και "Ψύλλοι στ'αυτιά" (Μουσούρη).

Διαβάστε περισσότερα

H βασίλισσα της ομορφιάς : Εξαιρετικό Ιn-yer-face θέατρο

H βασίλισσα της ομορφιάς : Εξαιρετικό Ιn-yer-face θέατρο

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για την παράσταση του έργου "Η βασίλισσα της ομορφιάς" του Martin McDonagh, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη (Θέατρο "Επί Κολωνώ").

Διαβάστε περισσότερα

Το Καινούργιο Σπίτι: Pastiche, Παρωδία και Ειρωνεία

Το Καινούργιο Σπίτι: Pastiche, Παρωδία και Ειρωνεία

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για την παράσταση "Το καινούργιο Σπίτι" του Κάρλο Γκολντόνι σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη (Εθνικό Θέατρο).

Διαβάστε περισσότερα

Θεατρικές τάσεις και βιογραφικό θέατρο

Θεατρικές τάσεις και βιογραφικό θέατρο

Κυρίαρχες θεατρικές τάσεις και βιογραφικό θέατρο. Παραδείγματα (κριτική): "Η Γερτρούδη Στάιν και η συνοδός της" του Win Wells, το "Αίνιγμα" του Hugh Whitemore και "Η απολογία της Μαρί Κιουρί" της Ευσταθίας Μαντζούφα.

Διαβάστε περισσότερα

Ο χορός της φωτιάς: Άσκηση αισθητικών μέσων

Ο χορός της φωτιάς: Άσκηση αισθητικών μέσων

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Ο χορός της φωτιάς" σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη (Δημοτικό Θέατρο Πειραιά).

Διαβάστε περισσότερα

Μαρία Στιούαρτ: Νηφάλιο κλασικό θέατρο

Μαρία Στιούαρτ: Νηφάλιο κλασικό θέατρο

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Μαρία Στιούαρτ" σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου (θέατρο "Άλμα").

[Σημ.: Οι παραστάσεις του έργου έχουν ολοκληρωθεί].

Διαβάστε περισσότερα

Πατέρας: Σκηνοθετική σκιαμαχία

Πατέρας: Σκηνοθετική σκιαμαχία

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Πατέρας" σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη (θέατρο "Αποθήκη).

Διαβάστε περισσότερα

Έλλη Παπακωνσταντίνου: Για ένα

Έλλη Παπακωνσταντίνου: Για ένα "θέατρο της καταβύθισης"

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση-περφόρμανς "Oedipus: Sex with mum was blinding" σε σκηνοθεσία Έλλης Παπακωνσταντίνου (θέατρο "Σφενδόνη")

[Σημ.: Οι παραστάσεις έχουν ολοκληρωθεί).

Διαβάστε περισσότερα

Η

Η "Αποκάλυψη" στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Αποκάλυψη" σε σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών).

[Σημ.: Οι παραστάσεις έχουν ολοκληρωθεί).

Διαβάστε περισσότερα

Στη μνήμη ενός μικρού παιδιού: ένα in situ θέατρο αξιώσεων

Στη μνήμη ενός μικρού παιδιού: ένα in situ θέατρο αξιώσεων

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Στη μνήμη ενός μικρού παιδιού" σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη ("Άσυλο Ανιάτων Κυψέλης").

[Σημ.: Οι παραστάσεις έχουν ολοκληρωθεί].

Διαβάστε περισσότερα

Μήδεια στο «Μπάγκειον», ένα επιτυχημένο site-specific εγχείρημα

Μήδεια στο «Μπάγκειον», ένα επιτυχημένο site-specific εγχείρημα

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Μήδεια" σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γεωργαλά ("Ξενοδοχείο 'Μπάγκειον'", θέατρο "Ροές").

[Σημ.: Οι παραστάσεις έχουν ολοκληρωθεί].

Διαβάστε περισσότερα

Το δικαίωμα στην εκδίκηση, η σύγχρονη κάθαρση;

Το δικαίωμα στην εκδίκηση, η σύγχρονη κάθαρση;

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Ηλέκτρα-Ορέστης" σε σκηνοθεσία Ivo van Hove (Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, 2019).

Διαβάστε περισσότερα

Kanata, ζήτημα «πολιτισμικής οικειοποίησης»

Kanata, ζήτημα «πολιτισμικής οικειοποίησης»

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Kanata" σε σκηνοθεσία του Robert Lepage (Ελληνικό Φεστιβάλ, 2019).

Διαβάστε περισσότερα

Ομάδα «Οθόνιον»: Η ανανέωση του θεάτρου σκιών

Ομάδα «Οθόνιον»: Η ανανέωση του θεάτρου σκιών

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για την παράσταση θεάτρου σκιών "Φιλοθέη, η αρχοντόπουλα των Αθηνών" από την ομάδα "Οθόνιον".

Διαβάστε περισσότερα

Αυτόχειρες παρθένοι: Πραγματεία Εθνοσκηνολογίας

Αυτόχειρες παρθένοι: Πραγματεία Εθνοσκηνολογίας

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Αυτόχειρες παρθένοι" σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy (Ελληνικό Φεστιβάλ, 2019).

Διαβάστε περισσότερα

Ο «Οιδίπους» του Ρόμπερτ Ουίλσον

Ο «Οιδίπους» του Ρόμπερτ Ουίλσον

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Οιδίπους" σε σκηνοθεσία Robert Wilson (Αρχαίο Θεάτρο Επιδαύρου, 2019).

Διαβάστε περισσότερα

Θέατρο και Ιστορία: μια προβληματική σχέση

Θέατρο και Ιστορία: μια προβληματική σχέση

Κριτική του Γιώργου Παπαγιαννάκη για τη θεατρική παράσταση "Himmelweg" (Ο δρόμος για τον Ουρανό)  σε σκηνοθεσία Ελένης Καρακούλη (Ελληνικό Φεστιβάλ, 2019).

Διαβάστε περισσότερα